Teatr Śląski im. St. Wyspiańskiego w Katowicach jest największą sceną dramatyczną na Górnym Śląsku. W otwartym w 1907 roku gmachu, zbudowanym według projektu architekta Carla Moritza, przez pierwsze 15 lat funkcjonował teatr niemiecki. Po powrocie Śląska do granic Polski w budynku tym w październiku 1922 roku rozpoczął działalność Teatr Polski w Katowicach. Jego powstanie było wynikiem inicjatywy zawiązanego w Katowicach Towarzystwa Przyjaciół Teatru Polskiego. Pierwszym dyrektorem katowickiej sceny został Tadeusz Wierzbicki. Staraniem kolejnych dyrektorów, przede wszystkim Mariana Sobańskiego, który kierował Teatrem od 1927 roku do wybuchu II wojny światowej, miały na katowickiej scenie premiery najważniejszych sztuk z repertuaru klasyki polskiej, od "Dziadów" Adama Mickiewicza po dramaty Stanisława Wyspiańskiego, którego imię Teatr Polski otrzymał w 1936 roku. Po II wojnie światowej Teatr Śląski stał się przystanią dla zespołu Polskiego Teatru Dramatycznego ze Lwowa. Przesiedlono w całości zespół teatru lwowskiego, nie tylko aktorów, ale też pracowników zaplecza sceny, a razem z nimi przyjechały kostiumy i dekoracje. W tym okresie na scenie katowickiego teatru występowali między innym Krystyna Feldman i Aleksander Bardini. Jednak po krótkim czasie zespół ten rozjechał się po Polsce, głównie przenosząc się do Krakowa.

Teatr Śląski utrzymuje liczne międzynarodowe kontakty. W ostatnich latach przedstawiał swoje spektakle w wielu zakątkach Europy - od Moskwy i Ufy w Rosji, przez Lwów, Wilno po Brukselę, Sztokholm, Wiedeń i Paryż.

 Uroczystości żałobne ku czci marszałka Polski - Józefa Piłsudskiego w Katowicach miały miejsce w dniach 12 - 22 maja 1935.