Modernistyczny gmach wybudowany w latach 1936–1939 w Katowicach według projektu Karola Schayera, docelowo przeznaczony na potrzeby Muzeum Śląskiego.
Inicjatorem inwestycji był wojewoda śląski Michał Grażyński a budynek miał pełnić funkcje nie tylko obiektu muzealnego, ale również pomnika kultury polskiej na Śląsku. W projekcie przewidziano sale ekspozycyjne, pracownie, biura, magazyny, mieszkania oraz sale reprezentacyjne. Monumentalna budowa miała w centralnej, najwyższej części 8 pięter.
W chwili wybuchu II WŚ budowa nie została jeszcze całkowicie zakończona (otwarcie przewidywano na wiosnę 1940 r.).
Zakładane funkcje budynku i nadana mu symbolika przesądziły o jego losie w czasie okupacji niemieckiej.
W wyniku bezprecedensowej decyzji władz okupacyjnych w marcu 1940 r. gmach przeznaczono do wyburzenia. Prace rozbiórkowe prowadzono stopniowo w latach 1941–1944 (brali w nich udział także więźniowie z KL Auschwitz).
Po wojnie nie podjęto odbudowy gmachu a w tym miejscu wzniesiono obecną siedzibę Urzędu Marszałkowskiego. Jedyną pozostałością dawnego gmachu jest stanowiący dziś odrębną posesję budynek przy ul. Kobylińskiego 5 który stanowił część skrzydła mieszkalnego gmachu.