"W 1906 r. miasto Grudziądz liczyło już ~35 000

mieszkańców i nastąpił szybki rozrost przemysłu i handlu, itd. Wtedy to Rada

7

Miejska uchwaliła ustawę o budowie pływającego kąpieliska na Wiśle. Nośność drewnianej konstrukcji spoczywała głównie na dwóch pontonach

o długości 37 m i szerokości 4 m, które zostały wykonane w Stoczni Gdańskiej.

W czterech narożach zbudowano 4 wieżyczki o 8 m wysokości. Każda z nich

była zakończona czterema spadzistymi daszkami i spiczastym zakończeniem.

W jednej z nich urządzono mieszkanie dla dozorcy. Odkryte baseny kąpielowe;dla kobiet o wym. 10 x 8,5 m i mężczyzn 17 x 8,5 zajmowały przestrzeń między

pontonami. Poziom wody wynosił od 0,5 – 1,5 m. Wzdłuż zewnętrznych boków

pontonu zbudowano kryte kabiny kąpielowe. Z jednej strony urządzono 11 kabin dla kobiet i 8 kabin dla mężczyzn. Dna i boki w basenach kąpielowych wyłożono deskami, zachowując szczeliny dla przepływu wody. Kryty taras nad

pontonami, przedzielony wzdłuż ścianą umożliwiał oddzielne dojście do basenów i kabin kąpielowych i szatni. Szatnie urządzono w osobnych kabinach

między wieżyczkami, tak z przodu jak i z tyłu kąpieliska. Otwarcia kąpieliska

dokonano dnia 1 VI 1908 r. i przetrwało do 1939 r. W okresie zimowym po demontażu krótszych segmentów między pontonami – kąpielisko spławiano do

basenu portowego, tj., obecnej przystani Klubu Wioślarskiego Wisła. Prace budowlane wykonywali miejscowi rzemieślnicy. Początkowy koszt wynosił 31

000 marek.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    "Informacja z Biuletynu - KOŁA MIŁOŚNIKÓW DZIEJÓW GRUDZIĄDZA

KLUB „CENTRUM” SPÓŁDZIELNI MIESZKANIOWEJ W GRUDZIĄDZU. Data wydania: 29.10.2014 r.