Most według projektu inżynierów Mieczysława Marszewskiego, Bronisława Plebińskiego i Wacława Paszkowskiego powstał w latach 1904–1914 lub 1904-1913. Autorem oprawy architektonicznej mostu i wiaduktu był Stefan Szyller. Wieżyce przy wjeździe na most miały pełnić funkcje obronne. Powstały na żądanie rosyjskich władz wojskowych.

Trasa mostowa wraz z dojazdami, nie licząc wałów ochronnych, wyniosła 3542 metry, w tym 506 m długości mostu i wiadukt o długości 700 m nad Powiślem, będący przedłużeniem Alej Jerozolimskich.

W trakcie kolejnego remontu w latach 1985–1990 wymieniono całą konstrukcję stalową wiaduktu na nową szerszą. Elementy betonowe wyglądające jak kamienne obłożono zbrojoną obrzutką betonową i odtworzono pierwotny wygląd powierzchni.

W 2002 pod arkadami wiaduktu po stronie śródmiejskiej powstało Centrum Handlowe Arkada, w którym mieści się ponad 100 sklepów i zakładów usługowych.

W latach 2004–2005 wyremontowano obydwie wieżyczki na moście, a od nowa zbudowano te po praskiej stronie, oraz cztery pierwsze pawilony wiaduktu. Odnowiono neorenesansowe wieżyczki i pawilony na wiadukcie doń prowadzącym. Przy okazji tego remontu na wieżyczkę przy Muzeum Wojska Polskiego powrócił wykuty w kamieniu kartusz herbowy z wizerunkiem syreny. Został on zdemontowany podczas remontu w latach 80.

br />
 

Jedna z ulic warszawskiego Powiśla. Aleja 3 Maja ma długość ok. 650 m. Ulica biegnie prostopadle do Wisły pod Mostem Poniatowskiego – od Wisłostrady (jednak obecnie bez przejazdu) do Skarpy Wiślanej.

Droga od Solca do Nowego Światu została przeprowadzona w latach 1823–1824. Droga prowadziła w wykopie – wśród 4 rzędów drzew – do portu nad Wisłą, wielu nadbrzeżnych składów drzewnych i dzielnicy przemysłowej południowego Powiśla. Nowa ulica została nazwana „Nową Drogą Jerozolimską”, a nieoficjalnie była zwana Drogą Steinkellera od nazwiska właściciela młyna parowego Towarzystwa Wyrobów Zbożowych (który zbudowano tu w latach 1826–1827) i innych zakładów przemysłowych, zbudowanych wzdłuż południowej strony drogi. Około 1838 roku ulica została przedłużona o ok. 170 m od Solca do nabrzeża.

W 1845 roku ulica została przecięta torami kolejki łączącej fabrykę wagonów z portem. Zakłady przemysłowe przy „Nowej Drodze” zostały przejęte w połowie XIX w. przez Bank Polski, a następnie przez znanego bankiera warszawskiego Jana Gotliba Blocha, który przekształcił je w koszary. Około 1900 roku na odcinku dzisiejszej alei 3 Maja przeprowadzono poważne prace wodociągowe. Nad ulicą w latach 1904–1913 wybudowano 700-metrowy wiadukt Mostu Poniatowskiego, zasypując jednocześnie wcześniejszy wykop. Most został wysadzony przez Rosjan w 1915 roku. Ulicę tę postanowiono nazwać aleją 3 Maja z okazji obchodów 125-lecia uchwalenia Konstytucji 3 maja. W dniu 3 maja 1916 roku władze Warszawy podjęły decyzję, że przedłużenie Alej Jerozolimskich na odcinku od Nowego Światu do Mostu Poniatowskiego będzie nosić nazwę „Aleja 3 Maja”. Most odbudowano w latach 1920–1927. Wzdłuż alei 3 Maja wybudowano kilka domów spółdzielczych, m.in. na terenie byłych koszar Blocha. Most został powtórnie zniszczony przez Niemców w 1944 roku.

W 1946 roku wzdłuż ulicy ułożono tory tramwajowe oraz wybudowano tymczasową zajezdnię „Solec” obsługującą tramwaje jadące ulicami Książęcą, Ludną i Solcem, i dalej Nowym Światem i Mostem Poniatowskiego na Pragę. Zajezdnia, oddana do użytku 22 lipca 1946 roku, istniała do 1960 roku. Przy alei powstał unikalny kraniec linii „9” w kształcie litery „T”.

Około 1950 roku nazwę alei 3 Maja zachowano jedynie dla części ulicy, od Wybrzeża do ul. Smolnej na Skarpie. W wyniku remontu nawierzchni w 2005 roku przedwojenny bruk zastąpiono asfaltem, a jedynie przed kamienicą nr 5 zachowano fragment historycznych kocich łbów z torem tramwajowym linii „9” o szerokości 1435 mm. Wiadukt i Most Poniatowskiego wpisane są do rejestru zabytków. W latach 90. zamknięto wjazd od strony Wisłostrady.

Źródło: www.wikipedia.org