Obiekt zbudowany został w latach 1908 - 1910, a w latach międzywojennych mieściła się w nim Wyższa Szkoła Pedagogiczna dla dziewcząt. Patronką była żona króla Prus Fryderyka Wilhelma III - Luiza Mecklemburg-Strelitz. W Prusach królowa Luiza była wzorem dobroczynności oraz symbolem matki. W.S

Ze wspomnień Hildegard Lenz asystentki w oddziale radiologii - Piwnice Liceum Krolowej Luizy (obecnie Zespol Szkol Zawodowych nr 1)

"Luty 1945 roku. Nikt z nas nie myslal o snie. W tej calej otaczajacej nas prowizorce slyszelismy jedynie eksplozje pociskow artyleryjskich a takze wybuchy bomb zrzucanych z samolotow. Wkrotce zaczely nadjezdzac pierwsze samochody wiozace wielu rannych. Nie tylko sanitarki, ale tez ciezarowki fabryki mydla Bumcke. Ludzi ukladalismy w korytarzach piwnicznych. Nigdy nie widzialam tyle cierpienia w swoim dotychczasowym zyciu zawodowym. A przeciez przez lata zdazylam sie juz przyzwyczaic do widoku wszelkiego rodzaju zranien i zlaman. To co tu przezylam to bylo pieklo. Ludzie lezeli rzedami, z porozrywanami cialami, ale tez duszami. Nasze stanowiska czy funkcje albo nazwiska przestaly miec znaczenie. Obojetnie czy lekarz, czy sanitariusz albo pielegniarka czy tez asystentka w dziale radiologii – kazdy dawal z siebie wszystko – tak czesto nadaremnie. Rece szukajace pomocy wkrotce stawaly sie rekami martwymi. Pracowalismy niczym maszyny. Musielismy tak po prostu dzialac, gdyz u kazdego rannego walka toczyla sie o zycie. My sami tez nie bylismy bezpieczni. Zaden podrecznik nie przygotowal nas do tego, co musielismy robic. Mijaly dni i noce, zadnego snu, ani chwili wytchnienia, brak nadziei na przyszlosc.Nie potrafie powiedziec jak my to wowczas przetrwalismy. Pamietam jedynie, ze pilismy ogromne ilosci kawy z cukrem pudrem. Czasami udawalo sie zjesc w jakims kacie troche zupy. Nieustannie probowalismy wyrwac temu pieklu kolejne zycie. Do rannych przyczepialismy kartki w trzech kolorach, w zaleznosci od ich ran. Decydowaly one kto moze jeszcze poczekac, a kto musi byc operowany lub komu nalezy amputowac konczyne."

Źródło FB: Stargard in Pommern (W.S)

 Ze wspomnień Joachim Stampa - 

"Koncerty innego rodzaju odbywały się w auli Szkoły im. Królowej Luizy. Tutaj odbywały się koncerty Musikverein, przez cały czas odbywały się tu wszelkiego rodzaju wieczory koncertowe. Niewiele sal w mieście się nadawało, co najwyżej Schützenhaus, bo to była największa sala w Stargardzie. Ale położenie domu i wykończenia renowacji były wadami, które uniemożliwiły mu stanie się prawdziwym centrum muzycznego życia miasta. Tak samo było z miejską salą teatralną. Audytorium Liceum im. Groeninga samo w sobie nadawałoby się również na koncerty. Tu też było nie mniej miejsca niż w Szkole im. Królowej Luizy, a tu też były piękne organy. Ale gimnazjum było państwowe i dlatego trzeba było tu płacić za pokój, podczas gdy liceum wyższe, jako szkoła miejska, było łatwiejsze i tańsze. Tutaj odbywały się corocznie nowopowstałe koncerty solistów wokalno-instrumentalnych, wieczory kameralne i orkiestry kameralnej, a okazjonalnie wieczór chóralny. To tutaj odbywały się „Koncerty Miejskie” „Stargardzkiej Wspólnoty Koncertowej”. I w tej auli odbywały się również uroczyste wydarzenia, które odbyły się w 1943 roku z okazji 700-lecia. " W.S