Parafia w Nowej Cerkwi wspomina jest w dokumentach po raz pierwszy w 1398 r. - w tzw. wykazie danin rzymskich. Jej historia sięga jednak znacznie głębiej w przeszłość. Od 1000 r. należała do biskupstwa kołobrzeskiego, a na przełomie XI i XII w. do archidiecezji gnieźnieńskiej. W 1821 r. weszła do diecezji chełmińskiej, a dziś jest częścią diecezji pelplińskiej. Pierwsze wzmianki o kościele parafialnym w Nowej Cerkwi znajdujemy w dokumentach wizytacji z 1653 r. W jego miejscu powstała przed 1744 r. nowa świątynia, która po modernizacji w 1763 r. przetrwała do początków XIX w. Wtedy rozpoczęto budowę kościoła z muru pruskiego, który zastąpił drewnianą świątynię. W latach 1911-1913 w jej miejscu wybudowano w stylu neobarokowym dzisiejszy kościół. W jego wieży zawieszono trzy dzwony. Dwa stalowe powstały w 1958 r., a odlany ze spiżu w 1952 r. We wnętrzu kościoła natrafimy na wiele zabytków. Część z nich pochodzi z wcześniejszych świątyń w Nowej Cerkwi. Ołtarz główny wykonano w stylu barokowym. W tzw. pierwszej kondygnacji mieści on obraz patronki parafii. Drugą zdobi obraz świętego Antoniego z Dzieciątkiem. Oba powstały na początku XVIII w.