Dzisiejsza nazwa ulicy utrwaliła się w roku 1862. Wcześniej kielczanie używali nazw: Folwarczna, Poprzeczna, św. Wojciecha, i Zatylnia. Ta ostatnia dobrze korespondowała z rzeczywistością, gdyż ulica przebiegała z tyłu biskupich nieruchomości, wyznaczając granicę dla rozciągających się w kierunku wschodnim terenów rolniczych. W końcu XVIII wieku ulica była wąska i bardziej przypominała polną drogę. Dopiero w XIX wieku otrzymała nawierzchnię z polnego kamienia, zwanego potocznie "kocimi łbami".
Ulica Wesoła miała istotnie znaczenie w komunikacji miasta, gdyż łączyła Przedmieście Bożęckie z Rogatką Krakowską z pominięciem bardzo uciążliwego dla koni przejazdu przez Wzgórze Zamkowe. Z myślą o woźnicach, powstały przy tej trasie szynki, zajazdy, gospody i ten właśnie fakt musiał zadecydować o nazwie Wesoła.
Dopiero w 1874 roku przystąpiono do regulacji ulicy Wesołej, po czym odbudowano ją zgodnie z nową linią regulacyjną uwzględniając planowaną modernizację ulicy. Ranga ulicy znacznie wzrosła w związku z budową nowej dzielnicy wokół dzisiejszego placu Wolności oraz ze względu na wybudowanie cerkwi prawosławnej.
Ulica Wesoła ciągnęła się od ul. Bodzentyńskiej, przecinała ul. Sienkiewicza biegnąc do ulicy Sukowskiej (dziś: Wojska Polskiego) i pod kątem 90 stopni skręcała w stronę Krakowskiej Rogatki. W latach 1837 i 1840 projektowano jej wyprostowanie i poszerzenie, przy czym narożniki owego kąta miały być ścięte. Według planów Stasza, chciano wyprostować drogę, aby skręcała łagodnym łukiem na zachód w stronę traktu krakowskiego, ale pozostało to tylko w sferze projektów.
Dopiero w 1874 r. przystąpiono do regulacji ul. Wesołej. Wyburzono stare mury wzdłuż ogrodów biskupiego i seminaryjskiego i poszerzono ulicę.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.

Lokacja Kielc na prawie magdeburskim (1359-1364) oznaczała nie tylko ich prawne wyodrębnienie, lecz także przebudowę urbanistyczną. Zapewne wtedy nastąpiło przesunięcie centrum osadniczego z okolic placu św. Wojciecha na tereny obecnego Rynku, który powstał na skrzyżowaniu drogi wiodącej do kościoła oraz do dworu i spichlerzy biskupich, drogi Bodzańskiej i jej przedłużenia - drogi w kierunku Piotrkowa, zwanej Rdzańską. Ulice prowadzące z Rynku w kierunku południowym, przylegające do Wielkiego i Małego Pola otrzymały nazwy Wielka (Duża) i Mała.
Ulica Duża to jeden z głównych traktów komunikacyjnych starych Kielc, wytyczony w XVII wieku. Pierwotnie nosił nazwę ulicy Wielkiej (1668), następnie w związku z przeniesieniem do Kielc siedziby władz woj. krakowskiego, zmieniono nazwę na ulicę Krakowską. Na planie z 1882 r. figurują dwie nazwy: odcinek od Rynku do placu przed katedrą - Duża, dalej na terenach południowych - Krakowska. Nazwa Duża funkcjonowała przez wiele lat, przy jednoczesnym zaniku nazwy Krakowska. Po 1918 roku odcinek od placu Panny Marii nazwano aleją 3 Maja. W czasie okupacji Niemcy wprowadzili nazwę ulicy Bydgoskiej, następnie przemianowano ją bez prawa tłumaczenia na język polski na ulicę Strasse der Deutsche Wehrmacht. Od roku 1948 do 1993 nosiła nazwę Świerczewskiego.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.