Dzisiejsza nazwa ulicy utrwaliła się w roku 1862. Wcześniej kielczanie używali nazw: Folwarczna, Poprzeczna, św. Wojciecha, i Zatylnia. Ta ostatnia dobrze korespondowała z rzeczywistością, gdyż ulica przebiegała z tyłu biskupich nieruchomości, wyznaczając granicę dla rozciągających się w kierunku wschodnim terenów rolniczych. W końcu XVIII wieku ulica była wąska i bardziej przypominała polną drogę. Dopiero w XIX wieku otrzymała nawierzchnię z polnego kamienia, zwanego potocznie "kocimi łbami".
Ulica Wesoła miała istotnie znaczenie w komunikacji miasta, gdyż łączyła Przedmieście Bożęckie z Rogatką Krakowską z pominięciem bardzo uciążliwego dla koni przejazdu przez Wzgórze Zamkowe. Z myślą o woźnicach, powstały przy tej trasie szynki, zajazdy, gospody i ten właśnie fakt musiał zadecydować o nazwie Wesoła.
Dopiero w 1874 roku przystąpiono do regulacji ulicy Wesołej, po czym odbudowano ją zgodnie z nową linią regulacyjną uwzględniając planowaną modernizację ulicy. Ranga ulicy znacznie wzrosła w związku z budową nowej dzielnicy wokół dzisiejszego placu Wolności oraz ze względu na wybudowanie cerkwi prawosławnej.
Ulica Wesoła ciągnęła się od ul. Bodzentyńskiej, przecinała ul. Sienkiewicza biegnąc do ulicy Sukowskiej (dziś: Wojska Polskiego) i pod kątem 90 stopni skręcała w stronę Krakowskiej Rogatki. W latach 1837 i 1840 projektowano jej wyprostowanie i poszerzenie, przy czym narożniki owego kąta miały być ścięte. Według planów Stasza, chciano wyprostować drogę, aby skręcała łagodnym łukiem na zachód w stronę traktu krakowskiego, ale pozostało to tylko w sferze projektów.
Dopiero w 1874 r. przystąpiono do regulacji ul. Wesołej. Wyburzono stare mury wzdłuż ogrodów biskupiego i seminaryjskiego i poszerzono ulicę.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.

Rynek jest jednym z najstarszych placów Kielc. Od 1295 roku zwał się "locum forense" - miejsce targowe i sądowe. Od czasu lokacji miasta na prawie magdeburskim (ok. 1364), nadanym przez biskupa krakowskiego Bodzantę Jankowskiego, zwany "Rynkiem" lub "Zajazdem". Jego kształt jest uwarunkowany przebiegiem ciągów komunikacyjnych pomiędzy kolegiatą a średniowieczną osadą przy kościele św. Wojciecha. Wtedy też wytyczono cztery ulice: Bodzentyńską (Bożęcką), Leonarda, Mała i Dużą (Wielką). Później przybyły ulice Piotrkowska, Kozia i Radomska (Warszawska), wybudowana dopiero w 1837 roku. Kiedy król Zygmunt I w 1535 roku potwierdził posiadanie przez Kielce prawa magdeburskiego, ustalił termin wtorkowego jarmarku i targu tygodniowego, wybudowano na środku Rynku ratusz (spłonął w 1800 roku). Fundatorem gmachu był prawdopodobnie bp krakowski Jan Konarski. Od roku 1759 pb A. Załuski polecił budować w rynku tylko domy murowane, piętrowe z podcieniami, a ich właściciele zwalniani byli na pewien czas z podatków. W roku 1835 w zachodniej części Rynku zaczęto budowę nowego ratusza. W miejsce spalonego planowano urządzić wodozbiór, jako basen przeciwpożarowy (zrobiono to dopiero w okresie okupacji hitlerowskiej). Po wojnie zbudowano tu fontannę (zlikwidowaną w 2008 roku). Nazwa Rynek lub Rynek Miejski utrzymywała się do roku 1929, kiedy przemianowano go na Plac Marszałka Piłsudskiego. Niemcy wprowadzili nazwę Adolf Hitler-Platz. Po wyzwoleniu nazwano go Placem Partyzantów AL. Od marca 1993 przywrócono historyczną nazwę Rynek. Targi odbywały się tu do 1935 roku. Do dziś zachował się średniowieczny układ przestrzenny Rynku, z ulicami wychodzącymi z naroży.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.

To reprezentacyjna ulica Kielc, wytyczona w latach 20. XIX wieku, łącząca w sobie charakter zabytkowy ze współczesnym centrum handlowym. Ma długość ok. 1270 metrów i ciągnie się od dworca kolejowego przy placu Niepodległości do placu Moniuszki.

Ulicą Sienkiewicza przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce.

Historia

Zalążek ulicy Sienkiewicza zaczął się tworzyć pod koniec XVII wieku. Kielce liczyły wtedy około 1500 mieszkańców stałych. W 1789 roku w mieście było zaledwie 6 budynków murowanych – 4 z nich znajdowały się w Rynku, a dwa przy ulicy Małej. Miasto liczyło wówczas 252 domy. Przyszła ulica Sienkiewicza przebiegała między \"miastem biskupim\" a posiadłościami mieszczan. Nie wykonano na niej żadnej nawierzchni, błoto było więc zjawiskiem codziennym. Droga w kierunku wschodnim ginęła w polach, natomiast w kierunku zachodnim wiodła do bagnistych brzegów rzeki Silnicy i otaczających ją stawów.

W 1821 roku Marian Potocki, geometra przysięgły Królestwa Polskiego, wykonał plan przestrzenny zagospodarowania Kielc. Plan ten uwzględniał w swoich założeniach koncepcyjnych przewodnią rolę Kielc jako ośrodka administracyjno-usługowo-oświatowego. Starano się bez radykalnej przebudowy śródmieścia unowocześnić miasto przez rozbudowę obszaru osiedleńczego, regulację już istniejących ulic i budowę nowych. W tym planie ulica Sienkiewicza (wtedy Konstantego) miała początek przy placu Leonarda, drugi zaś koniec prowadził donikąd. Nie kończył się na projektowanym placu przy zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej, lecz przechodził do Silnicy i dalej na zachód. Prawdopodobnie w przyszłości ulica miała połączyć miasto z ewentualnym ośrodkiem górnictwa i hutnictwa kruszcowego (Czarnów, Górki Szczukowskie, Karczówka).

Obecna ulica Sienkiewicza została nazwana w 1823 roku z inicjatywy Potockiego imieniem Wielkiego Księcia Konstantego Pawłowicza, dowódcy armii Królestwa Polskiego. Był on najważniejszą osobą w Królestwie Polskim, a w gruncie rzeczy (po śmierci gen. Józefa Zajączka) carskim namiestnikiem. Ulica Konstantego została wybrukowana bo prowadziła do państwowych urzędów (hipoteki, poczty, później szkoły), jak też dlatego aby szybciej i łatwiej można było przewozić wodę potrzebną w razie pożarów; kończyła się u zbiegu ulic Leśnej i Kapitulnej.

W tamtych czasach nie było jeszcze mostu na Silnicy. Aby przejść na drugą stronę przechodzono przez rzekę w bród. Po wybuchu powstania listopadowego ulicę Księcia Konstantego zaczęto umownie nazywać od znajdującego się przy niej budynku poczty – Pocztową. Szybko stała się ona reprezentacyjną ulica miasta. W 1840 roku powstał tu okazały dom ze stajniami, zajazdem i salą teatralną. Znajdowała się przy niej hipoteka, poczta a potem także szkoła. W 1877 roku przemysłowiec Ludwik Stumpf rozpoczął budowę teatru zwanego potem teatrem Ludwika (dziś Teatr im. Stefana Żeromskiego). Na przedstawienia teatralne zjeżdżała się okoliczna szlachta, przychodzili mieszczanie, młodzież i oficerowie rosyjskich pułków stacjonujących w mieście.

5 lipca 1881 roku została zatwierdzona koncesja na budowę drogi żelaznej Iwanogrodzko-Dąbrowskiej, łączącej Dęblin z Zagłębiem Dąbrowskim. Rozpoczęto budowę kolei, a wraz z nią dworca kolejowego. Pierwszy parowóz wjechał do Kielc 21 grudnia 1883 roku. Budowę budynku dworca ukończono jednak dopiero w 1885 roku. Stanął w szczerym polu, na linii ulicy Sienkiewicza. Budowla ta przetrwała aż do lat sześćdziesiątych XX wieku. Początkowo na Silnicy wybudowano mostek i tę część ulicy nazwano Ruską. Potocznie nową cześć ulicy nazywano Kolejową. Dzięki tej inwestycji pomiędzy miastem a dworcem powstała duża przestrzeń budowlana. Rozbudowa ulicy wiązała się z przemianami społecznymi.

Z wytyczeniem dalszej części dzisiejszej ulicy Sienkiewicza wiązał się duży napływ Żydów do Kielc. Zaczęli oni inwestować w działki budowlane. Między ulicą Czystą (Paderewskiego) a Żelazną, po stronie południowej znajdował się obszar ziemi niezabudowanej. Były tam pola uprawne na których sadzono ziemniaki i siano zboże. Od ulicy Sienkiewicza teren odgrodzony był parkanem.

W maju 1915 roku kiedy Rosjanie opuścili miasto a zajęły je wojska pruskie, potoczne nazwy Kolejowa i Pocztowa stały się formą urzędową. Jesienią tego roku Kielce znalazły się w utworzonej austro-węgierskiej strefie okupacyjnej, ulica Kolejowa uzyskała początkowo miano ulicy gen. Józefa Dankla, a następnie cała arteria od placu Leonarda do placu przed dworcem kolejowych otrzymała na cześć cesarza Austro-Węgier nazwę ulicy Franciszka Józefa. Od 1919 roku była to już ulica Henryka Sienkiewicza.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Lokacja Kielc na prawie magdeburskim (1359-1364) oznaczała nie tylko ich prawne wyodrębnienie, lecz także przebudowę urbanistyczną. Zapewne wtedy nastąpiło przesunięcie centrum osadniczego z okolic placu św. Wojciecha na tereny obecnego Rynku, który powstał na skrzyżowaniu drogi wiodącej do kościoła oraz do dworu i spichlerzy biskupich, drogi Bodzańskiej i jej przedłużenia - drogi w kierunku Piotrkowa, zwanej Rdzańską. Ulice prowadzące z Rynku w kierunku południowym, przylegające do Wielkiego i Małego Pola otrzymały nazwy Wielka (Duża) i Mała.
Ulica Duża to jeden z głównych traktów komunikacyjnych starych Kielc, wytyczony w XVII wieku. Pierwotnie nosił nazwę ulicy Wielkiej (1668), następnie w związku z przeniesieniem do Kielc siedziby władz woj. krakowskiego, zmieniono nazwę na ulicę Krakowską. Na planie z 1882 r. figurują dwie nazwy: odcinek od Rynku do placu przed katedrą - Duża, dalej na terenach południowych - Krakowska. Nazwa Duża funkcjonowała przez wiele lat, przy jednoczesnym zaniku nazwy Krakowska. Po 1918 roku odcinek od placu Panny Marii nazwano aleją 3 Maja. W czasie okupacji Niemcy wprowadzili nazwę ulicy Bydgoskiej, następnie przemianowano ją bez prawa tłumaczenia na język polski na ulicę Strasse der Deutsche Wehrmacht. Od roku 1948 do 1993 nosiła nazwę Świerczewskiego.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.

Ulica Mała należy do najstarszych ulic wychodzących z dawnego średniowiecznego Rynku. Nosiła ona nazwę Małej dla odróżnienia od ul. Dużej (Wielkiej), prowadzącej do Bramy Krakowskiej. W roku 1823 nazwę ulicy zmieniono na Zamkową - łączyła Rynek z pałacem ("zamkiem") biskupów krakowskich. W 1862 roku połączono obie nazwy i ulica zaczęła nosić nazwę Mała-Zamkowa. Kolejna zmiana nazwy miała miejsce w 1919 roku, kiedy to dla uczczenia setnej rocznicy śmierci Jana Kilińskiego, uchwałą władz miejskich, nadano jej imię bohatera insurekcji warszawskiej. Podczas okupacji ulica nosiła nazwę Ratuszowej. Po II wojnie światowej powrócono do nazwy Kilińskiego. Dopiero w 1990 przywrócono nazwę ulicy Małej. Obecnie funkcjonują obie nazwy: Mała i Kilińskiego.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Cz. III, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.