Pierwsza szkoła w Rzece została założona w 1792 roku. Urządzono ją w specjalnie do tego celu wybudowanym drewnianym budynku. Jak pisze Józef Macura w swojej książce „Z dziejów szkolnictwa polskiego na Zaolziu”, szkoła była wyznaniowa, ewangelicka i od początku nauczano w niej po polsku. Pierwszymi nauczycielami byli pastorowie ewangeliccy z Ligotki Kameralnej. W połowie XIX wieku ze względu na zły stan budynku groziło jej zamknięcie. Zabrano się więc do budowy nowej szkoły, tym razem już murowanej. Prace budowlane zakończono w roku 1876 (według innych źródeł w trzy lata później). W roku 1885 szkoła z charakterystyczną wieżyczką i dzwonem otrzymała status publicznej i odtąd była dostępna dla dzieci wszystkich wyznań. Ostatni kierownik przed wybuchem drugiej wojny światowej Jerzy Samiec zginął podczas okupacji. Po wyzwoleniu szkoła wznowiła działalność. Zmodernizowano sanitariaty i wybudowano przy niej warsztaty szkolne. Jednak w latach sześćdziesiątych zaczęło ubywać uczniów. Stan ten spowodował m. in. fakt, że władze powiatowe we Frydku-Mistku wstrzymały wydawanie zezwoleń na budowę w Rzece nowych domów rodzinnych. Młode małżeństwa były zmuszone opuszczać Rzekę i wyprowadzać się do osiedli miejskich. Masę starych domów pozamieniano na domki letniskowe, niektóre całkowicie opustoszały. Na przełomie lat 60. i 70. do szkoły uczęszczało już tylko dziesięcioro dzieci. Wreszcie w roku 1974 szkoła została zamknięta. Dyrektorem był wówczas Andrzej Brzeżek. Obecnie w budynku byłej polskiej szkoły ma siedzibę urząd gminy.
Tekst opracował Czesław Gamrot.