Prawdopodobnie pierwsze raciborskie fortyfikacje składały się z fosy oraz ziemno drewnianych umocnień. Dzięki takim zabezpieczeniom, Racibórz jako jedno z nielicznych miast na Śląsku oparł się najazdowi Tatarów w 1241 roku. Najprawdopodobniej na przełomie XIII i XIV wieku zaczęto wznosić ceglane mury miejskie. Całkowita długość obwarowań wynosiła około 1817 metrów, zamykających obszar około 20 ha. Pod względem długości raciborskie obwarowania są porównywalne z największymi polskimi miastami epoki średniowiecza. Na obwarowania składały się także 3 bramy wjazdowe oraz kilkadziesiąt wież i baszt. Po rozbiórce murów w XIX wieku do naszych czasów pozostało około 160 metrów wyeksponowanych murów i jedna wieża. Dodatkowo około 150 metrów jest wbudowanych w inne obiekty, głównie na terenie Zespołu Szkól Ekonomicznych. Wyeksponowane fragmenty ceglanego muru istnieją przy Podwalu, ulicy Drzymały, Basztowej i Leczniczej.