Proszę ADM o wklejenie tekstu do opisu obiektu i dodanie atrakcji turystycznej.
Kuźnia z Ciosm reprezentuje typowy dla polskich kuźni XIX – 1 poł. XX w. przykład budynku wąskofrontowego, podcieniowego. ściany konstrukcji węgłowej zestawione są z połowizn bali sosnowych z ostatkami na „jaskółczy ogon”. Dwuspadowy dach pokryty jest deskami sosnowymi. W odróżnieniu do przeważających w tym okresie kuźni o „kurnych” urządzeniach ogniowych (jak w kuźni z Urzędowa w sektorze Wyżyny Lubelskiej), posiada komin sztagowy o konstrukcji drewnianej, wypełnionej gliną uzbrojoną prętami drewnianymi, na zewnątrz szalowany deseczkami.

Według ustnych przekazów, kuźnię wybudował w latach 1912-1913 Michał Tutka (ok.1880-1947) dla najstarszego syna Jana. Ustalając rok budowy należy też wziąć pod uwagę datę „1924” wyrytą na drzwiach, która w przybliżeniu odpowiada powrotowi Jana Tutki z wojska. W Ciosmach kuźnia stała ok. 25 m od zagrody. Michał, żonaty z Agnieszką, miał trzech synów: Jana, Piotra i Józefa. Gospodarował na ok. 9 ha ziemi, w tym 1,5 ha lasu. Jan Tutka kowalstwa przyuczył się podczas odbywania zasadniczej służby wojskowej, kowalem w rodzinnej wsi był jednak krótko. W ramach akcji osadniczej, na Wołyniu zakupił ziemię i do rodzinnej wsi powrócił dopiero ok. 1943 r. W okresie międzywojennym w kuźni pracowało kolejno dwóch kowali: Krucoń z Puszczy Solskiej i Markowicz z Bidaczowa. Wykonywali oni części do narzędzi rolniczych, zawiasy, klamki, kraty, gwoździe, śruby, okuwali wozy i sanie, wyrabiali drobne narzędzia rolnicze. Po powrocie z Wołynia do rodzinnego domu w Ciosmach, Jan Tutka pracował w kuźni około półtora roku (do 1947 r.), potem warsztat stał nie użytkowany aż do chwili przeniesienia obiektu do muzeum. Z oryginalnego wyposażenia kuźni zachowało się ok. 40 narzędzi, które znajdują się w zbiorach Muzeum Wsi Lubelskiej.

Źródło;