Kościół św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej – kościół rzymskokatolicki w Podkowie Leśnej przy ul. Jana Pawła II 7. Kościół parafialny w parafii pod tym samym wezwaniem.

Historia
W 1932 zawiązał się w Podkowie Leśnej Komitet Budowy Kościoła. Projekt wykonał prof. Bruno Zborowski, zainspirowany pawilonem polskim prezentowanym na wystawie w Paryżu w 1925. Gospodarzami i budowniczymi kościoła w Podkowie Leśnej byli sami mieszkańcy, którzy samodzielnie zebrali fundusze. Położenie kamienia węgielnego odbyło się 11 listopada 1932 z udziałem ofiarodawców - przedstawicieli klubów motoryzacyjnych i lotniczych oraz zgromadzonych gości.

Budowa trwała od kwietnia do listopada 1933. 5 listopada tego samego roku arcybiskup Antoni Szlagowski poświęcił nowy kościół. W roku 1934 prof. Zygmunt Hellwig, znany projektant ogrodów, przygotował projekt zazielenienia, zrealizowany później razem z miejscowymi fachowcami – Eweliną Krzyżewską, Władysławem Milewskim i Kujathem. Pergole, dach nad nią i murki wykonano w 1943 z kamienia przywiezionego w 1939.

W czasach powojennych władze komunistyczne pomimo licznych petycji długo odmawiały zgody na rozbudowę kościoła i urządzanie przykościelnego ogrodu. Dopiero w roku 1964 ks. dr Franciszek Barański otrzymał zatwierdzenie projektu i zezwolenie na rozbudowę istniejącej już wtedy tzw. "Kancelarii", stojącej przy kościele.

W czerwcu Kuria mianowała ks. Leona Kantorskiego na nowego proboszcza, który objął swój urząd 31 lipca 1964. 15 sierpnia tego samego roku rozpoczął on budowę plebanii i przystąpił do urządzania ogrodu na terenie przykościelnym.

W 1965 w kościele odbyło się pierwsze wykonanie tzw. mszy beatowej. W maju 1980 w świątyni miała miejsce głodówka – protest solidarnościowy działaczy polskiej opozycji demokratycznej.

W latach 1985-1988 w związku z koniecznością zapewnienia odpowiednich warunków uczestnictwa w liturgii, kościół rozbudowano według projektu arch. Janusza Tofila i inż. Andrzeja Gierosa. Wyłoniona w zamkniętym konkursie koncepcja obejmowała powiększenie nawy głównej o 250 m², utrzymanie dotychczasowego stylu istniejącej świątyni, zachowania przejazdu dla pojazdów biorących udział w autosacrum, otwarcie widoku na prezbiterium z nawy głównej oraz stworzenie przylegającej do niej przeszklonej przestrzeni dla matek z dziećmi.

Wnętrza uświetniają dzieła prof. Stanisława Słoniny oraz prof. Kazimierza Gustawa Zemły.