Restauracja z Zemborzyc. Właścicielami budynku byli Józef i Władysława Walczyńscy. Dom wybudowano późną wiosną 1933 r. i już od czerwca tego roku pełnił funkcję usługową. Przed wojną restauracja najlepiej prosperowała w latach 1937-39. Latem czynna była od godziny 8.00 rano do późnych godzin nocnych. Klientelę lokalu stanowili przede wszystkim mieszkańcy Zemborzyc i okolic, którzy często przychodzili na kieliszek czystej czy piwo. Zatrzymywali się tu wędkarze, przyjeżdżający porannym pociągiem aby w Bystrzycy łowić ryby. Przebywali tu również goście z Lublina, przyjeżdżający dorożkami na niedzielną wycieczkę nad rzekę, a także stołujący się tu letnicy, wynajmujący u okolicznych mieszkańców kwatery na dłuższy, wakacyjny wypoczynek. Zazwyczaj klientów obsługiwały dwie osoby, Antoni Wójcik i Władysława Walczyńska. Gdy była taka potrzeba piwo z beczki sprzedawał mąż Władysławy, Józef. W porze letniej, w niedzielę, przyjeżdżało tu kilku stałych muzyków-amatorów z Lublina grających na skrzypcach, mandolinie, harmonii, bandżo. Za poczęstunek grali i śpiewali do odjazdu ostatniego pociągu do Lublina.

(opis: Eliza S)