Gliwickie lotnisko, które do końca [pierwszej] wojny pełniło funkcje militarne, po jej zakończeniu zostało przejęte przez miasto i rozpoczęto jego adaptację na potrzeby cywilne. Na początku lat dwudziestych uruchomiono połączenia lotnicze z Wrocławiem i Berlinem i sukcesywnie z kolejnymi miastami w Niemczech, a z czasem – również połączenia zagraniczne. W 1927 r. lotnisko uzyskało status międzynarodowego portu lotniczego. Pod koniec lat dwudziestych wybudowano nowe hangary, budynki obsługi i terminal dworca lotniczego zaprojektowany przez Hansa Sattlera, architekta, bliskiego współpracownika Karla Schabika. W marcu 1930 r. uruchomiono stałe połączenie lotnicze na trasie Gliwice–Konstantynopol, jednak chętnych do kupna biletów było niewielu. Kryzys ekonomiczny nie tylko postawił pod znakiem zapytania realizację międzynarodowych połączeń z gliwickiego lotniska, ale również powstrzymał, a w wielu przypadkach zmusił do rezygnacji z szeregu miejskich inwestycji.