Historia świątyni rozpoczyna się w 1272 roku, kiedy to książę Konrad II Garbaty sprowadził do miasta zakon franciszkanów. Kilka lat później został przez nich wybudowany oni obok murów miejskich kościół i klasztor. Przez prawie 200 lat kompleks pozostawał nietknięty, w 1485 roku został odbudowany po spaleniu. W 1539 roku został przejęty przez gminę protestancką. Wtedy to, w związku ze zmianą liturgii, część wyposażenia zostało sprzedana lub została zniszczona. Na początku XVII stulecia, w 1604 roku została dostawiona wieża do elewacji zachodniej, a wnętrze zostało wyposażone w empory. Wówczas zostały również przebudowane gotyckie okna, które zostały zmniejszone przez częściowe ich zamurowanie od dołu. W 1632 roku książę Wallenstein sprowadził do miasta zakon jezuitów. Od tego czasu, z wyjątkiem lat 1635-1652, kiedy świątynią ponownie władali protestanci, kościół i klasztor był w posiadaniu zakonników. Jezuici przebudowali wieżę w stylu klasycystycznym. Po kasacie zakonu w 1810 roku świątynię użytkowali katolicy. Pomimo pożarów i przebudów bryła świątyni zachowała gotycką architekturę z początku XIV stulecia.
Elewacje wybudowane z kamienia są ozdobione dużymi, zamkniętymi przez ostre łuki oknami, wyposażonymi w gotyckie maswerki, znajdującymi się w szerokich rozglifieniach. Wnętrze jest przykryte sklepieniami z XVI wieku; w nawie typu sieciowego, w prezbiterium typu kryształowego. Wyposażenie wnętrza (ołtarz, rzeźby, ambona) w stylu barokowym zostało wykonane po 1730 roku.