Kamienica powstała z połączenia w 1865 r. dwóch kamienic gotyckich (wcześniej także przebudowywanych). Zachował się XVII-wieczny barokowy portal z piaskowca.

W XIX-wiecznej neorenesansowej fasadzie widoczny jest podział na dwie wcześniejsze kamienice, których mury kryje obecny budynek. Kamienica lewa, dwuosiowa, jeszcze na pocz. XIX w. miała renesansową fasadę ze szczytem o dekoracji okuciowej. Prawa, czteroosiowa kamienica, połączona w czasach nowożytnych w jedną z dwóch średniowiecznych, uległa klasycystycznej przebudowie w końcu XVIII w. Wcześniej musiała jednak mieć formę barokową, być może porównywalną co do wartości artystycznej z kamienicami gdańskimi, na co wskazuje zachowany do dzisiaj w pierwotnym miejscu portal piaskowcowy. Ostatnie ustalenia dotyczące autorstwa tego elementu fasady wskazują warsztat Andreasa Schlütera Starszego. Warto dodać, że w portalu znajdują się oryginalne XVII-wieczne drewniane drzwi klepkowe z ćwiekami i żelazną kołatką.
Przebudowa XIX-wieczna wprowadziła do wnętrza elementy inspirowane architekturą arabską, co widać w formie łuków i kolumn zdobiących klatkę schodową. Jest ona oświetlona przez okrągły oszklony świetlik, którego ściany są dekorowane podobnymi przyściennymi łukami.

Źródła:
karta zabytku przygotowana przez Marzenę Stocką, w archiwum Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Toruniu
St. Dąbrowski, Portale, bramy i sienie toruńskie XVII-go wieku, "Zapiski Towarzystwa Naukowego w Toruniu", z. 7-8 (99-100), 1933 r., s. 113-150