Katedra Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wielkopolskim -  wzniesiona pod koniec XIII wieku miejska świątynia parafialna. Obecnie ma plan trzynawowego, pseudobazylikowego korpusu z wieżą przy elewacji zachodniej oraz zakrystią w kształcie prostokąta, przy elewacji północnej. Budowę kościoła datuje się na drugą połowę XIII wieku. Z tego okresu pochodzi korpus nawowy z masywem wieżowym (od zachodu) i zakrystią (od północy). W 1489 roku od wschodu dobudowano prezbiterium. Wieża została nadbudowana w 1621 roku, otrzymała barokowy hełm.

Pierwotnie nosiła tytuł Maryi Panny i 11 Dziewic. Początkowo patronat nad kościołem sprawowało miasto, od 1299 kapituła kolegiaty w Myśliborzu, a następnie zakon krzyżacki oraz brandenburscy elektorzy.

Bardziej znaczące zmiany w strukturze gorzowskiej katedry miały miejsce w jej wnętrzu. Pierwotnie liczba ołtarzy w świątyni wynosiła siedemnaście. Ruchy obrazoburcze w czasie reformacji doprowadziły do likwidacji szesnastu z nich. Z czasów średniowiecznych pozostały zaledwie nieliczne rzeźby.

Od końca XVI w. była świątynią luterańską, a jej wnętrze uległo znacznej transformacji.

Kościół Mariacki ustanowiono katedrą 12 grudnia 1945 i zaczął pełnić rolę martyrium. Znajdują się tam groby m.in. biskupów Wilhelma Pluty i Teodora Benscha.

Żródło: