Według podziału wprowadzonego w 1882 r. ściana Rynku pomiędzy ulicami Floriańską i Sławkowską. W jej skład wchodzą kamienice o numerach od 36 do 47 :
# Pod Jeleniem (nr 36)
# Kamienica Wosińska (nr 37)
# Kamienica Kencowska (nr 38)
# Pod Konikiem (nr 39)
# Kamienica Januszowiczowska (nr 40)
# Budynek Feniksa (nr 41)
# Kamienica Zacherlowska (nr 42)
# Pod Słońcem (nr 43)
# Kamienica Betmanowska (nr 44)
# Pod Orłem (nr 45)
# Kamienica Czerwona (nr 46)
# Kamienica Mennica (nr 47
Źródło Wikipedia

Murowany obiekt powstał w tym miejscu około połowy XIV w. Dom rozbudowano w kolejnym stuleciu. Pierwotnie obecną działkę stanowiły aż trzy parcele: dwie od strony Rynku i jedna od ulicy Sławkowskiej. Większe przekształcenia miały miejsce w 1 połowie XVII w. Dom narożny, określany mianem Ludwikowskiego (od niemieckiej rodziny Ludwigów), powstał około 1300 i w swojej średniowiecznej szacie przetrwał do połowy XVIII w. W średniowieczu istniała tu przejściowo mennica (wzmiankowana 1438). W latach 1627-1652 działała tu apteka „Pod Jeleniem”. W XVII w. dom Ludwigowski przeszedł na niemiecką rodzinę Amendów, wzbogaconą przy zarządzie kopalni srebra w Olkuszu. Druga kamienica, od strony Rynku, powstała w tym samym czasie. Stanęła w centrum działki lokacyjnej, w formie murowanej wieży na rzucie kwadratu. Zwana kamienicą Waytmanowską została rozbudowana na przełomie XIV i XV w. Trzecia, usytuowana od strony ul. Sławkowskiej, określana była jako Żydowska. W XVIII w. właścicielami kamienicy byli Jagniątkowscy (1730). W 1758 wszystkie trzy domy kupił Józef Bartsch, który ok. 1773 roku wyburzył część zabudowy, resztę połączył i nabudował tworząc okazały pałac miejski. Od 1776 działał tu zajazd „Pod Jeleniem”. Spadkobiercy Józefa Bartscha sprzedali kamienicę w 1818 Karolowi Treutlerowi za 100.000 zł. Za czasów Treutlera na parterze prowadzono „Aptekę pod Złotym Jeleniem”. Remont połączony ze zmianą dachu miał miejsce w 1830. Wtedy też na elewacji pojawił się wchodzący w modę balkon z żelaznymi balustradami. Z czasem córka Treutlera scedowałą dom Arcybractwu Miłosierdzia. Współczesny kształt nadała budynkowi przebudowa z lat 1867-1868. Wówczas też na jego fasadzie znalazła się płaskorzeźba przedstawiająca Anioła Stróża. Adaptacja parteru na cele handlowe nastąpiła w 1897. Znalazła tu swe lokum słynna księgarnia oraz „Ekspedycya pism periodycznych” Stanisława Andrzeja Krzyżanowskiego - jej stałym bywalcem księgarni Krzyżanowskiego był m.in. Henryk Sienkiewicz. We wrześniu 1939 Niemcy skonfiskowali większość zbiorów Krzyżanowskiego uznając je za „niebezpieczne”, a w 1940 eksmitowali księgarnię. Do lokalu przy Rynku Głównym księgarnia wróciła w 1949, ale dwa lata później w ramach państwowej kolektywizacji firma została przejęta przez „Dom Książki”. Po raz kolejny zmodernizowano dom na początku XX w. Później ograniczano się do mniej lub bardziej powierzchownych remontów (1953, 1956, 1964-1965); gruntowne prace konserwatorskie przeprowadzono w latach 1971-1973.

Kamienica Wosińska (Łukinowska) kamienica na Rynku Glównym w Krakowie

Pierwotnie na parceli 37 znajdowały się dwie kamienice średniowieczne. W XVI wieku zostały one połączone. W XVII wieku kamienica należała do rodzin Sztametów, Pestalozzich, Wosińskich i Luccinich. Od 1842 roku należała do Żeleńskich. W 1932 roku została wpisana do rejestru zabytków.

 

/p>