Według podziału z 1882 r. Linia E-F to południowa pierzeja między ul. Grodzką i ul. Wiślną, składająca się z następujących kamienic:

* Pod Św. Anną (nr 14)
* Kamienica Pinocińska (nr 15)
* Kamienica Morsztynowska (nr 16)
* Kamienica Hetmańska (nr 17
* Kamienica Amadejowska (nr 18)
* Pod Obrazem (nr 19)
* Pałac Zbaraskich (nr 20)
* Pod Ewangelistami (nr 21)
* Kamienica Straszewska (nr 22)
* Kamienica Kromerowska (nr 23)
* Pod Kanarkiem (nr 24)
* Pod Krukami (nr 25)
* Pod św. Janem Kapistranem (nr 26)
Źródło Wikipedia

Przypuszcza się, iż budynek mógł powstać w XIV wieku z wydzielenia części, znacznie większej działki lokacyjnej. Dom ten, jak wiele innych na rynku, do 1846 nie miał sklepu otwierającego się na ulicę.
Historia
Kamienicę zbudowano w 1 połowie XIV w., uzupełniono traktem tylnym przed końcem stulecia. Ok. 1541 należała do starosty opoczyńskiego Stanisława Odrowąża. Później przeszła w ręce rodzin mieszczańskich. Na przełomie XVI i XVII w. dom przebudowano, a najintensywniejsze prace prowadzono ok. 1610, kiedy nadawano mu barokowy kształt. W latach 1640- 1655 należała do Wawrzyńca Tucciego i od jego nazwiska przyjęła się nazwa. Zimą 1683, po powrocie spod Wiednia, Jan III Sobieski jadł tu obiad, a z okien budynku oglądał przedstawienia wystawione na jego cześć. W XVIII w. domem władali Zalewscy, dopiero w latach 60. XVIII w. przeszedł drogą koligacji na Wielowiejskich. Ok. 1770 nastąpiła kolejna adaptacja. Prace remontowe podjęte przez Karola Kryszkiera w 1781 dla Marianny z Dąbskich Wielowiejskiej i jej syna, szambelana Stanisława Augusta, ograniczyły się do doraźnego wzmocnienia konstrukcji budynku. Szersza modernizacja nastąpić miała u schyłku XVIII w. Nie można jednak wykluczyć ewentualności powstania klasycystycznej fasady i wnętrz pałacu Wielowiejskich jeszcze w latach 80. XVIII w. W 1831 budynek nabył Michał Stróżecki, a w 1848 - pechowo - Feliks Lewicki. Mieściła się tam (od 1795) apteka „Pod Złotą Koroną”, której godło zachowało się na fasadzie. Do 1846 w budynku działała tzw. poczta pruska odprawiająca dyliżanse do Wrocławia. Po pożarze w 1850 gmach odnowiono. W 1863 budynek kupił Juliusz John. W latach 1908-1909 przebudowano parter dostosowując do współczesnych wymogów handlowych. Nadbudowa III i IV piętra, według projektu Adolfa Siódmaka, miała miejsce w latach 1922-1925. W tym samym czasie przebudowano, według projektu Beniamin Torbe dwie oficyny boczne z 1 połowy XVII w. oraz oficynę tylną pochodzącą z przełomu XIV i XV w. W latach 1978-1985 oraz 1987 w budynku prowadzono kompleksowe prace remontowo-konserwatorskie.
Opis
Trzypiętrowa, czteroosiowa kamienica z wyjątkowo wysokim poddaszem. Jej remont przeprowadzony już w XXI w. stał się powodem gwałtownych polemik i śledztwa. Wedle prokuratury prace miały być prowadzone bez zezwolenia i trwale zniszczyć zabytkowy budynek, powodując również zakłócenie sylwety pierzei południowej Rynku Głównego. Prokuratura zarzucała, że w trakcie robót zniszczono też wystrój wewnętrzny kamienicy (m.in. usuwając kominek wraz z lustrem i obudową z charakterystycznym ornamentem). Zarzuty nie zostały potwierdzone przez sąd. Obiekt dostępny w różnym stopniu; z zewnątrz bez ograniczeń, wewnątrz, w godzinach pracy placówek handlowych i instytucji.
Oprac. Roman Marcinek, OT NID w Krakowie, 20-04-2016 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Wieża ratuszowa – gotycka wieża z XIV w. znajdująca się na Rynku Głównym w Krakowie, o wysokości 70 m. Ocalała ze zburzonego w 1820 r. ratusza – wówczas głównego gmachu administracyjnego Krakowa.



Wśród budynków na Rynku, Ratusz wyróżniał się swoją sylwetką: wysoka wieża, zwieńczona kiedyś gotyckim hełmem ze wspaniałym zegarem, z przylegającym korpusem zamkniętym trójkątnym szczytem i spichlerz. Dawniej znajdowały się w nim Izba Pańska, Izba Ławnicza i w podziemiach więzienie z izbą tortur.



Zdobiący wieżę gotycki hełm spłonął w 1680 r. w czasie pożaru wywołanego piorunem. Odbudowę wieży w latach 1683-1686 prowadził królewski architekt Piotr Beber. Zaprojektował on nowy, imponujący hełm o charakterze barokowym, ale już bez zegara. Barokowe zwieńczenie wieży przetrwało tylko do 1783 r. Wówczas rozebrano walący się już hełm i zastąpiono go, ufundowanym przez biskupa Kajetana Sołtyka, skromniejszym zwieńczeniem.



Obecnie wejście do wieży strzeże para lwów, które powstały na początku XIX w. U wejścia zachował się gotycki portal z herbem Krakowa i godłem Polski. Na parterze znajduje się niespotykany zestaw gmerków z 1444 roku, jedyny tego typu w Polsce, jest również europejskim unikatem. W wieży, będącej filią Muzeum Historycznego miasta Krakowa, eksponowane są pamiątki dotyczące historii miasta. W podziemiach znajduje się natomiast "Scena pod Ratuszem" krakowskiego Teatru Ludowego.



Podczas ostatniej renowacji wieży w latach 1961-1965 przeprowadzonej przez Wiktora Zina i Władysława Grabskiego, błędnie zrekonstruowano wykusze na wysokości pierwszego piętra. Umieszczono wtedy także przed schodami parę kamiennych lwów, pochodzących z klasycystycznego pałacu Morstinów w Pławowicach.

Źródło:

CC-BY-SA 3.0 Polska