Wszystko o komunukacji miejskiej w Warszawie.

Cenne źródło: 

https://sh-tras...asywlatach.htm"

Zbudowany w latach 1762-1765 na miejscu parterowego dworu z dziedzińcem (zbud. przed 1735 r.), należącego do Paców. Wzniesiony w stylu barokowym dla wojewody mińskiego Jana Augusta Hilzena.Po jego śmierci (14 lutego 1767) stał się własnością małżonków - Anny Rozalii (córki) i Pawła Mostowskiego[1]. W 1795 r. w drodze spadku odziedziczył go Tadeusz Mostowski - późniejszy minister spraw wewnętrznych.

Pałac został kupiony przez rząd Królestwa Polskiego i przebudowany w latach 1823-1824 według projektu arch. Antonia Corazziego w stylu klasycystycznym (dekoracja rzeźbiarska Pawła Malińskiego i J. A. Norblina). Budynek stał się siedzibą Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji. Koncertował w nim Fryderyk Chopin.



Po Powstaniu Listopadowym pałac pozostał we władaniu resortu spraw wewnętrznych. W związku ze zniesieniem autonomii Królestwa Polskiego około 1867 r. Komisja została rozwiązana, a budynek tymczasowo przekazano na siedziby różnych instytucji cywilnych (m.in. Banku Hadlowego i towarzystw). W pierwszej połowie lat 70. XIX w. pałac przebudowano na koszary Wołyńskiego Pułku Lejbgwardii (w składzie 3. Dywizji Piechoty Gwardii).

Bezpośrednio po odzyskaniu niepodległości pałac był przejściową siedzibą różnych inspektoratów wojskowych i departamentów Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1921-1939 znajdowało się tu Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I (Warszawa).

W 1944 r. pałac został zniszczony przez Niemców. Ocalały jedynie znaczne partie południowej elewacji z portykiem. W latach 1948-1951 został odbudowany wg projektu arch. Zygmunta Stępińskiego (współpraca M. Kuzmy), z wprowadzeniem bardzo poważnych zmian i uproszczeń. Wynikały one z braku oryginalnej dokumentacji projektowej, zniszczonej zapewne podczas Powstania Warszawskiego.

Budynek przeznaczono na siedzibę Komendy Milicji Obywatelskiej m.st. Warszawy. Od 1990 r. znajduje się tu Komenda Stołeczna Policji.



Źródło:

Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

Historyczna nazwa - Nalewki - pochodziła od płynącej tędy rzeczki Bełczącej, zwanej też Nalewką, z racji zaopatrywania w wodę okolicznych mieszkańców.
Najdawniejszymi obiektami przy ulicy były zbudowane około roku 1662 budynki klasztoru Brygidek wraz z kościołem Św. Trójcy dobudowanym w latach 1652 - 1658, oraz przyporządkowany numeracji ul. Długiej arsenał. W roku 1769 rozpoczęła się budowa Magazynu Karowego. Główną zabudowę Nalewek stanowiły jednak drewniane zabudowania mieszkalne, zaś ulica słynęła z nierządu.
Gwałtowny rozwój ulicy nastąpił w latach 20. XIX wieku i był związany z osiedleniem się tu wyznawców judaizmu; Nalewki stały się główną ulicą handlową w utworzonej w okolicy dzielnicy żydowskiej.
Po roku 1835 na terenie dawnego Magazynu Karowego działał IV Oddział Warszawskiej Straży Ogniowej, zaś zabudowania położone bliżej Arsenału zajęły Koszary Artylerii.
Około roku 1900 na miejscu rozebranych zabudowań Brygidek wystawiono gigantyczny handlowy Pasaż Simonsa, który przeszedł rozbudowę w roku 1904. Towarzyszyło jej powstanie nowej drogi dojazdowej do Pasażu - ulicy Przejazd.
Krótko przed rokiem 1939 Nalewki były spokojną ulicą żydowskiej dzielnicy, znaną z koszernych restauracji i prywatnych banków. Bombardowania roku 1939 przyniosły pierwsze zniszczenia w zabudowie, jednak ostateczną zagładę ulicy przyniosło dopiero powstanie w getcie warszawskim.
Ulica w szczątkowym stopniu zachowała się w postaci dzisiejszej ul. Stare Nalewki (do 2019 ul. Bohaterów Getta).