W 1905 r. Jezuici otworzyli w Czechowicach pierwszy na ziemiach Polskich Dom Rekolekcyjny.

Wybuch I wojny światowej zahamował, a nawet uniemożliwił prowadzenie pracy rekolekcyjnej, z której mieli korzystać przede wszystkim robotnicy z pobliskiego Śląska Górnego. Przez jakiś czas wykorzystywało go do własnych celów militarnych wojsko austriackie. Zniszczeniu uległo wyposażenie domu, zastawy, pościel, bielizna, biblioteka i ogrodzenia terenu.

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej ponownie podjęto działalność rekolekcyjną w Czechowicach. Jednak liczba uczestników i serii rekolekcji zamkniętych była na początku bardzo niska.Mimo trudności, dążono usilnie, żeby Dom Rekolekcyjny pełnił założoną pierwotnie funkcję, czyli rekolekcyjne dla pracujących w fabrykach i kopalniach Śląska.

Za czasów superiora rektora Józefa Boka 1924-1927 zapoczątkowano i szerzono w Dziedzicach i okolicy kult bł. Andrzeja Boboli. Do kaplicy rekolekcyjnej zakupiono obraz męczennika umieszczając go w głównym ołtarzu . Działania te budziły nadzieję rychłej kanonizacji błogosławionego,która stała się faktem 17 IV 1938. Ostatnim ważnym wydarzeniem przed wybuchem II wojny światowej, które zaangażowało całą wspólnotę jezuitów w Dziedzicach, były uroczystości związane z tryumfalnym powrotem z Rzymu do kraju relikwii męczennika św. Andrzeja Boboli. Uroczystości powitania szczątków św. Andrzeja Boboli, które miały charakter patriotyczno-religijny, odbyły się 11 czerwca 1938 r. na dworcu kolejowym w Dziedzicach, dokąd zostały przywiezione o godz. 9.15 w specjalnym wagonie-kaplicy. Dalsza część uroczystości odbyła się na czechowickim rynku,w obecności przedstawicieli władz państwowych i wojskowych, licznie zgromadzonego duchowieństwa, sióstr zakonnych, dzieci szkolnych, różnego rodzaju organizacji oraz kilkudziesięciotysięcznej rzeszy wiernych. Nabożeństwo na rynku zakończył ks. kanonik Jan Nepomucen Barabasz, dziekan i proboszcz parafii pw. św. Katarzyny w Czechowicach udzielając zebranym błogosławieństwa. Po nabożeństwie relikwie zostały odniesione w procesji na dworzec kolejowy i złożone w kaplicy-wagonie. Tu ordynariusz diecezji katowickiej, ks. biskup Stanisław Adamski wygłosił mowę pożegnalną, po której, w asyście kompanii honorowych Wojska Polskiego i tłumów wiernych, pociąg z relikwiami odjechał w dalszą drogę do Oświęcimia Po kanonizacji ciało sprowadzono w triumfalnym pochodzie do Polski i złożono w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie.

II wojna światowa zadała duże straty Jezuitom pracującym w Domu Rekolekcyjnym w Czechowicach-Dziedzicach aresztując ich 10 kwietnia 1940 r. i przewożąc do więzienia w Bielsku. Ostatecznie trafili do obozu koncentracyjnego w Dachau k. Monachium, część nie powróciła po wojnie. Okupant hitlerowski zlikwidował placówkę,tworząc najpierw punkt przejściowy nr 173 dla przesiedleńców niemieckich z przyłączonej do ZSRR Besarabii i północnej Bukowiny.Stan ten trwał do 7 lipca 1942r. kiedy to utorzono tutaj obóz pracy przymusowej dla Polaków („Polenlager” nr 63), który – jak wszystko na to wskazuje – był filią obozu koncentracyjnego w Auschwitz.Przeciętnie więziono tutaj około 500 więźniów.Obóz zlikwidowano w styczniu 1945r.źr.Stanisław Cieślak SJ Działalność Domu Rekolekcyjnego OO. Jezuitów w Czechowicach-Dziedzicach w okresie międzywojennym i E.Kopeć,Szkice z przeszłości Czechowic Dziedzic