Po roku 1918, w ramach walki z gruźlicą, przy ul. Wiązowskiej 18 utworzono 25–łóżkowy Szpital Powiatowy. Dwa jego oddziały, 5–łóżkowy zakaźny i 20–łóżkowy oddział gruźliczy mieściły się w dwóch parterowych domkach. Wkrótce na tym samym pięknym terenie parkowym, zakupionym przez Sejmik Warszawski, rozpoczęto budowę dużego gmachu sanatoryjnego, który już w 1929 roku oddano do użytku. Był to budynek piętrowy, murowany z nowoczesnymi urządzeniami technologicznymi, skanalizowany z wodą bieżącą. W wysokich suterenach znajdowały się pomieszczenia gospodarcze, natomiast obie kondygnacje gmachu, wysoki parter i piętro przeznaczono w całości na cele lecznicze. Mieściły się tu słoneczne, przestronne sale dla chorych, gabinet Roentgena i laboratorium. Wzdłuż skrzydeł gmachu – kryte leżalnie zimowe. Rozległa, duża leżalnia znajdowała się też w parku. Do sanatorium włączono szpitalne budynki i przeznaczono je na mieszkania dla personelu i na biura. W podziękowaniu za zasługi starosty warszawskiego w realizacji tego wielkiego przedsięwzięcia nadano imię Sanatorium Sejmiku Warszawskiego im. Stanisława Okulicza.
W okresie wojny sanatorium sejmikowe włączono do Szpitala Powiatowego jako oddział gruźliczy.
Po wojnie Sanatorium weszło w skład Sanatorium Przeciwgruźliczego im. Ludwika Waryńskiego.
Od 1 IX 1976 roku – Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc i Gruźlicy nr 2.
Od 1999 roku – Mazowieckie Centrum Leczenia Chorób Płuc i Gruźlicy.m Obecnie budynek nie jest użytkowany, dysponentem terenu jest Marszałek Województwa Mazowieckiego