Pałac Paca-Radziwiłłów - pałac w stylu barokowym, znajdujący się w Warszawie przy ul. Miodowej 15.

Przed pałacem znajduje się brama o półkolistym kształcie. Budynek jest utworzony na planie kwadratu, w narożnikach posiada cztery pawilony.

Pałac ten został wzniesiony pod koniec XVII wieku dla księcia Dominika Mikołaja Radziwiłła według projektu Tylmana z Gameren. Był własnością rodziny Radziwiłłów do początku XIX wieku (z przerwą w latach 1744-1759 kiedy to należał do biskupa Andrzeja Załuskiego i Józefa, jego brata; w latach 1762-1775 był dzierżawiony przez Michała Fryderyka Czartoryskiego). Około 1757 wzniesiono nowe oficyny przy ul. Miodowej według projektu Jakuba Fontany. W czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 częściowo zniszczony. Podczas okupacji pruskiej w latach 1807-1809 w zaniedbanym budynku tym znajdował się teatr, później zaś koszary wojskowe i lazaret.

W roku 1825 pałac kupił generał Ludwik Michał Pac. Został wtedy przebudowany według projektu Henryka Marconiego w stylu klasycystycznym. W środkowej części architekt umieścił sześciokolumnowy portyk; zbudował także skrzydła boczne i pawilony od strony ul. Miodowej, w miejsce wcześniejszych oficyn, połączone przez trójarkadową, półkolistą bramę. Fryz ponad arkadami, przedstawiający Tytusa Flawiusza ogłaszającego wolność greckich miast, został udekorowany płaskorzeźbami Ludwika Kaufmanna. We wnętrzach pałacu urządzono Salę Gotycką i Mauretańską.

Generał Pac wziął udział w powstaniu listopadowym, za co w roku 1835 jego majątek wraz z pałacem został skonfiskowany. Przebudowano jego wnętrza pod kierunkiem Stefana Balińskiego. W latach 1848-1875 mieściła się w tym budynku siedziba Rządu Gubernialnego, a w 1875-1939 – Sąd Okręgowy.

Pałac ucierpiał podczas II wojny światowej. Odbudowano go w latach 1947-1951 według projektu Czesława Konopki i Henryka Białobrzeskiego, przy czym elewację od strony dziedzińca odbudowano wg projektów Marconiego, a elewację ogrodową według zmodyfikowanego oryginalnego projektu Tylmana z Gameren. Jest obecnie siedzibą Ministerstwa Zdrowia.
Źródło: Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska

Ulica Miodowa jest jedną z najważniejszych ulic starej części Warszawy. Zaczyna swój bieg z Krakowskiego Przedmieścia, następnie otacza szerokim łukiem Stare Miasto i część Nowego, by zakończyć swój bieg na Placu Krasińskich, u zbiegu z ulicą Długą. Dalszy ciąg Miodowej stanowi ulica Bonifraterska.
Początki ulicy Miodowej, jako drogi łączącej dwa ważne szlaki - ulicę Senatorską i ulicę Długą sięgają XV wieku. Ukształtowała się ostatecznie w XVII wieku jako ulica pałaców arystokracji. W czasach Stanisława Augusta było ich 13, z czego do dzisiaj istnieje 7. Pierwotnie nosiła nazwę Poprzecznej, nazywana była także Miodowniczą i Kapucyńską, a w czasach Księstwa Warszawskiego - ulicą Napoleona.

Pierwotnie Miodowa nie łączyła się z Krakowskim Przedmieściem. Połączenie tych dwóch ulic nastąpiło dopiero w roku 1887, kiedy rozebrano tzw. "Pałac pod Gwiazdą".

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków - nr rej. 297.
Ciekawostki
W miejscu, w którym spod ulicy Miodowej wychodzi wylot tunelu Trasy W-Z znajdował się pałac Teppera, gdzie podczas wydanego przez Talleyranda na cześć Napoleona balu cesarz poznał Marię Walewską.
Na rogu Miodowej i Kapitulnej w listopadzie 1771 roku miało miejsce porwanie króla Stanisława Augusta przez konfederatów barskich.
Źródło: