Pałac usytuowany jest na łagodnym wzniesieniu, front budynku zwrócony jest w stronę południową. Po dziesięciostopniowych schodach wchodzi się na taras, nad którym znajdował się balkon, wsparty na czterech kolumnach. Pałac liczy 43 pomieszczenia. W zachowanym opisie z 1906r., niewiadomego pochodzenia znajdujemy informacje: „...piętrowy, z dachem łamanym w styl francuski, kryty gontem, z kaplicą, salą balową, z trzema tarasami. Na dole piękny hol sześcioboczny, z każdej ściany drzwi do jadalni, salonów, gabinetu i kancelarii. Piękne stiuki, kosztowne tapety, marmurowe kominki i posadzki z różnokolorowego drewna”.

Zespół pałacowo-parkowy w skład którego wchodzą: pałac zbudowany na wzór renesansowych włoskich willi w 1900r., dwie oficyny wzniesione w latach 20. XX w., utrzymane w „stylu dworkowym” i kilkuhektarowy park ze stawem (który zachował się do dzisiaj) i oryginalnym niegdyś drzewostanem, zniszczonym podczas II wojny światowej przez Niemców, kiedy to znajdował się pod administracją niemiecką.
W okresie międzywojennym mieściła się w pałacu dwuletnia szkoła rolnicza.
W okresie powojennym już nie w samym pałacu, ale w oficynie, ponownie funkcjonowała szkoła rolnicza z internatem, a w 1953 r. za sprawą wybitnego pedagoga i działacza kulturalno-oświatowego Waldemara Babinicza, przybyłego z pobliskich Pawłowic, powstało kilka lat później - liceum kulturalno-oświatowe.
W kwietniu 1958 r. nastąpiło oficjalne reaktywowanie Uniwersytetu Ludowego w Rożnicy i od tego momentu rozpoczął się najciekawszy okres w historii tego miejsca. Częstymi gośćmi byli tu znakomici literaci, artyści i naukowcy. M.in pałac gościł Juliana Przybosia, Władysława Broniewskiego, Stanisława Wygodzkiego, Igora Newerlego, Ernesta Brylla.
Waldemar Babinicz wraz z rodziną został z tej placówki usunięty w 1968. ponieważ przygotowywał wszechstronnie wykształconych ludzi kultury, a miał wychowywać tylko prl-owskich działaczy młodzieżowych.
W latach 70. w pałacu zorganizowano koszary wojskowe dla żołnierzy, uczestniczących w ostatniej wielkiej budowie PRL-u Linii Hutniczo-Siarkowej „LHS”, co bezpowrotnie zniszczyło jego wygląd.
W 1985 r. obiekt przekazano gminie, która zaniedbała go całkowicie. W 2000 r. gmina sprzedała go po raz pierwszy prywatnemu nabywcy. Później pojawili się kolejni, jednak stan majątku jest coraz gorszy.