W Węgrach znajdują się dwie kapliczki połączone murem ceglanym oraz stojącym pośrodku drewnianym krzyżem. Pierwsza z kapliczek, z lewej strony, została wybudowana w 1836 r., co można odczytać z tabliczki drewnianej wmurowanej w drugiej kondygnacji, na której widnieje napis w języku niemieckim: Erbauntchen Septbr. Anno 1836 von Meiner – Wybudowane wrzesień, roku 1836 przez Meinera

Kapliczka składa się z trzech kondygnacji. W pierwszej części znajdują się zakończone łukiem drzwi, prowadzące do pomieszczenia, w którym zwisa sznur od dzwonu. W drugiej kondygnacji, węższej od pierwszej, ustawiono drewnianą figurę św. Jana Nepomucena, za którą znajduje się wmurowana tabliczka z wcześniej przytoczonym napisem. Ostatnią, trzecią kondygnację, wykonano najwęższą. Znajdują się w niej cztery otwory okienne, a w środku kapliczki zawieszono sygnaturkę na drewnianym koziołku, która dzwoniła, gdy na froncie umierał mieszkaniec Węgier – zwykli zmarli nie byli w ten sposób honorowani. Kapliczkę z dwuspadowym dachem pokryto dachówką ceramiczną. W czasie, budowy kapliczki obok, ta została obmurowana cegłą dla wzmocnienia jej murów. Przez wiele lat budowla ta służyła jako dzwonnica.

W 1939 r. wybudowano obok drugą kapliczkę, w odległości 13,6 m od pierwszej. Nowo wybudowana kapliczka została usytuowana w tej samej linii co pierwsza i posiada te same wymiary. Wybudowano ją na terenie, który wcześniej należał do Agnieszki Aniol. W kapliczce tej znajduje się figura Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. Obie budowle zostały połączone z sobą murem o wysokości 2 m pokrytym dachówką ceramiczną.

W środkowej części muru zawieszono dwie marmurowe tablice z imionami, nazwiskami, datami urodzin i śmierci oraz miejscem służby wojskowej osób poległych i zaginionych podczas I wojny światowej. W miejscu, gdzie znajduje się obecny drewniany krzyż, do końca II wojny światowej stał „żelazny krzyż” (krzyż maltański o równych ramionach, który wpisywał się w plan kwadratu). Utworzono z tego miejsca świecki pomnik. Przed kapliczką zbudowaną w 1836 r. stał stary drewniany krzyż pokryty dwuspadowym daszkiem. W październiku 1939 r. został ścięty przez mieszkańca Węgier, którego namówiły do tego haniebnego czynu bojówki NSDAP. Na skutek intryg sołtysa, a równocześnie i sekretarza NSDAP Maxa Czernika, który zmienił w okresie faszystowskim nazwisko na Schwarz, ks. proboszcz Franciszek Cyris musiał opuścić parafię węgiersko – osowiecką. Kiedy opuszczał parafię, wstąpił do p. Komor i poprosił ich, by jeśli nadarzy się okazja, postawili krzyż, taki jak stał przed ścięciem. Po wojnie w 1947 r. Franciszek Komor ufundował nowy drewniany krzyż. Ustawiony został jednak na miejscu krzyża żelaznego, usuniętego po wojnie.

Na początku lat 70. XX w. drewniany krucyfiks został wymieniony na nowy. Obecny 7 m krzyż ufundował w 1998 r. Karol Komor. Drewno sosnowe, użyte do jego wykonania, zostało zaimpregnowane w Fosowskiem. Na krucyfiksie zawieszony został korpus Chrystusa.

W powojennym okresie reżimu komunistycznego tablice upamiętniające mieszkańców z Węgier poległych w czasie I wojny światowej zostały zdjęte przez specjalne ekipy pracujące dla służby bezpieczeństwa. Ekipa po zdjęciu oparła je o mur łączący kapliczki i poszła napić się piwa, wtedy mieszkańcy schowali tablice w stodole u Agnieszki Froni, gdzie przeleżały ponad 45 lat. W 1992 r. kompleks kapliczek został odremontowany. Zawieszono wtedy z powrotem tablice upamiętniające mieszkańców poległych w czasie I wojny światowej. Wtedy również, na części muru przyległego bezpośrednio do kaplic, zamontowano granitowe tablice z spisem mieszkańców poległych w czasie II wojny światowej, które zostały ufundowane przez mniejszość niemiecką.Po wojnie Anna Langosch, żona Antoniego, odbudowała ją w obecnym kształcie. Kapliczkę poświęcił ks. Alojzy Ploszczyk.

 "