Dworzec Letni w Poznaniu (pierwotna nazwa niem. Kaiserbahnhof, pl. Dworzec Cesarski) – zabytkowy obiekt w Poznaniu, wybudowany pierwotnie w 1902, w obecnym kształcie w 1913. Prywatny luksusowy dworzec kolejowy wzniesiony specjalnie dla cesarza Wilhelma II z myślą o wizytach w Poznaniu niemieckiej rodziny panującej. Powstanie dworca cesarskiego w Poznaniu związane było z przekształcaniem go w miasto-rezydencję niemieckiej głowy państwa i podniesieniem miasta do rangi jednej ze stolic cesarskich Rzeszy. Stanowi jeden z budynków stacji Poznań Główny, a peron do niego przynależący oznaczony jest obecnie jako 4b. Budowniczym obiektu był berliński architekt Stendel. Zbudowano trzystumetrowy peron, sam dworzec to obiekt o wymiarach 15 na 10 metrów, główny pokój wewnątrz (4x5m) miał stanowić urządzony z przepychem cesarski salon, obok pokój dla gości i toaletę. Pierwszymi gośćmi na dworcu 25 sierpnia 1913 były dzieci Wilhelma II: książę August Wilhelm z małżonką Aleksandrą, książę Oskar, książę Joachim oraz książę Eitel Friedrich. Sam cesarz został podjęty na dworcu tylko raz, podczas swojej trzeciej wizyty w mieście. W historii Wielkopolski Dworzec Letni jest miejscem symbolicznym. Na nim 26 grudnia 1918 tłumy Wielkopolan witały wybitną osobistość, pianistę Ignacego Jana Paderewskiego. Wzniecenie patriotycznych nastrojów spowodowało, że dzień później wybuchło powstanie wielkopolskie, a większość Wielkopolski włączono do II Rzeczypospolitej. W okresie II Rzeczypospolitej dworzec nadal służył celom reprezentacyjnym. Korzystali z niego między innymi naczelnik państwa Józef Piłsudski i prezydent Polski Stanisław Wojciechowski. Po drugiej wojnie światowej z Dworca Letniego odjeżdżały pociągi w stronę podpoznańskich letnisk (stąd nazwa „letni”), w tym Puszczykówka, Osowej Góry] i Promna. W kolejnych latach dworzec tracił swe znaczenie i uległ dewastacji. W latach 2010–2011 dworzec przeszedł gruntowny remont, został ponownie oddany do użytku 30 sierpnia 2011. Właścicielem Dworca Letniego jest PKP S.A. Dzięki współpracy ze spółką Koleje Wielkopolskie, która użytkuje zmodernizowany dworzec, na zabytkowym peronie zatrzymują się pociągi tego przewoźnika. W budynku dworca umieszczono Centrum Obsługi Klienta oraz zlokalizowano kasy biletowe spółki Koleje Wielkopolskie. Ze względu na historię tego miejsca trwają starania o nadanie dworcowi imienia Ignacego Jana Paderewskiego.
Na podst.:

Ulica Dworcowa (niem. Bahnhofstrasse) - ulica rozpoczynająca swój przebieg przy skrzyżowaniu z ul. Św. Marcin (obok Ronda Kaponiera, na wysokości mostu Uniwersyteckiego). Biegnie w kierunku południowym. Nad ulicą znajduje się most Dworcowy. Kończy swój przebieg na tyłach Dworca Głównego PKP. Nazwa polska ustalona 29 sierpnia 1919 r. Ulica Dworcowa została wytyczona wraz z otwarciem Dworca Głównego w roku 1879. W latach 1880-1970 kursowały po niej tramwaje - najpierw konne, a od 1898 elektryczne. Mimo zlikwidowania w roku 1970 linii tramwajowej wiodącej na dworzec kolejowy, pod asfaltem ulicy Dworcowej nadal znajdują się tory.
Na podst.: