Ulica Mikołaja Kopernika – jedna z ulic warszawskiego Śródmieścia o nietypowym przebiegu; składa się z trzech odcinków, różniących się od siebie na tyle, że wielu warszawiaków nie wie, iż stanowią całość. Na całej długości jest ulicą jednojezdniową, o dwóch lub trzech pasach ruchu.

Odcinek południowy od ul. Foksal do Tamki jest jedynym dojazdem w rejon Akademii Muzycznej i ulicy Foksal (dojazd od Nowego Światu nie jest możliwy).
Odcinek środkowy, od Tamki do Świętokrzyskiej ma trzy pasy ruchu i jest częścią ciągu komunikacyjnego Kasprzaka - Prosta - Świętokrzyska - Tamka - most Świętokrzyski. To również fragment drogi wojewódzkiej nr 719.
Przedłużeniem ulicy Kopernika na wprost jest ulica Karasia, sama ulica Kopernika skręca na zachód. Na ostatnim odcinku od Karasia do Pomnika Kopernika jest jednokierunkowa i wjechać na nią można tylko od ulicy Oboźnej. Nie ma drogowego połączenia z Krakowskim Przedmieściem.
W 1670 książę Aleksander Zasławski założył jurydykę przy drodze Zjawienie, później od jego imienia nazwaną Aleksandrią. W XVIII wieku stało w okolicy 7 murowanych domów i 12 drewnianych dworków oraz ocalałe z pożaru w 1788 skrzydło pałacu księcia de Nassau. Następnie przy Aleksandrii miał swoją rezydencję i sklepy Seweryn Uruski. W latach 1874-1875 zbudowano w Aleksandrii szpital dla dzieci, który istnieje do dziś. Po połączeniu dróg w jedną ulicę Kopernika wzniesiono kilka wielopiętrowych kamienic, m.in. w 1911 budynek Centralnego Towarzystwa Rolniczego (obecnie Kopernika 30). W latach 20. XX wieku zbudowano gmach Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych (Kopernika 36-40). Po II wojnie światowej przedłużono ulicę Świętokrzyską, łącząc ją z ulicą Kopernika (wcześniej kończyła się przy Nowym Świecie).
Według koncepcji z początku lat pięćdziesiątych[1] ulica Kopernika miała stanowić odciążenie Nowego Światu i przejąć ruch w kierunku północnym. W tym celu przewidziano jezdnię między Domem Partii i Muzeum Narodowym, która miała wiaduktem przechodzić nad Alejami Jerozolimskimi i dalej po wyburzeniu domów przy Smolnej i Foksalu przebiegać poszerzoną ulicą Kopernika, dalej po wyburzeniu szpitala dziecięcego dochodzić przy pomniku Kopernika do Krakowskiego Przedmieścia. Stąd wynikł kształt rozbudowy Pałacu Staszica na planie trapezu dochodzącego do przedłużonej ulicy Świętokrzyskiej.
Źródło:

Ulica Bartoszewicza została wytyczona w roku 1937 na miejscu wewnętrznej alejki skasowanego targowiska zwanego Sewerynowem. Sewerynów powstał w roku 1847 z inicjatywy Seweryna Uruskiego, jednego z właścicieli Dynasów.

Budynek Sewerynowa powstał według projektu Franciszka Marii Lanciego z wykorzystaniem istniejącego wcześniej pałacu Gozdzkich-de Nassau.

W latach trzydziestych XX wieku powstał projekt przeprowadzenia Alei Na Skarpie, zaś obecna ulica Bartoszewicza miała być jej końcowym odcinkiem. Ostatecznie powstał tylko fragment Alei na Skarpie w okolicy gmachu Sejmu i ul. Frascati; jej końcowy odcinek otrzymał obecną nazwę w roku 1938.

Ulicę Bartoszewicza zabudowano luksusowymi półmodernistycznymi kamienicami, o nieprzeciętnej jak na tamte czasy wysokości siedmiu pięter.

Wikipedia