Pod koniec XIX wieku Czarne pełniło funkcje miasta garnizonowego. W roku 1885 na polecenie władz miejskich utworzono strzelnice, potem przystąpiono do wznoszenia prowizorycznego budynku dla żołnierzy. Wkrótce było ich więcej, niż mieszkańców Czarnego.
Podczas pierwszej wojny światowej na terenie jednostki wojskowej odbywały się ćwiczenia rekrutów. Tutaj tez zorganizowano obóz dla rosyjskich jeńców, wśród których było wielu Polaków z zaboru rosyjskiego.
Po ustaleniu granicy polsko-niemieckiej Czarne było miejscem przejściowym dla Niemców opuszczających Polskę, a w końcu lat dwudziestych w barakach przebywali uchodźcy z ZSRR, stad emigrowali do Stanów Zjednoczonych i Kanady.
Po dojściu hitlerowców do władzy w kwietniu 1933 r. zorganizowano obóz koncentracyjny dla niemieckich komunistów i przeciwników ruchu narodowosocjalistycznego. Obóz zlikwidowano po kilku miesiącach.
W 1939 r. - powstał jeden, a później drugi obóz jeniecki Stalag II B, w którym zmarło lub zostało zamordowanych 65.000 jeńców wojennych narodowości rosyjskiej, francuskiej, belgijskiej, angielskiej, holenderskiej i amerykańskiej.
Po 1945r. w byłym obozie jenieckim kwaterowano żołnierzy niemieckich wycofywanych z frontu wschodniego. Po zakończeniu wojny na podstawie porozumień międzynarodowych na cmentarzu jenieckim postawiono pomnik, który przetrwał do naszych czasów.
W 1958 r. w zabudowaniach dawnego stalagu powstał Zakład Karny Czarne.
W grudniu 1989 r. w Zakładzie Karnym w Czarnem miał miejsce jeden z bardziej dramatycznych buntów w dziejach polskiego więziennictwa. Opór ok. 1,5 tys. skazanych osadzonych przełamały dopiero oddziały MO i strażników przy użyciu broni palnej. W wyniku buntu poniosło śmierć sześć osób i około 30 zostało rannych.
Informacje o ZK Czarne
Na podstawie: