Park im. gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie to park miejski w warszawskiej dzielnicy Wola przy ul. Elekcyjnej 17, zlokalizowany przy rogu ulic Elekcyjnej i Wolskiej i przylega do cmentarza prawosławnego, zajmując powierzchnię 8,3 ha.

Park powstał z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Woli wg projektu Zygmunta Hellwiga i Kazimierza Kozłowskiego, na polecenie prezydenta m.st. Warszawy, Stefana Starzyńskiego. Zlokalizowano go częściowo na terenie Fortu Sowińskiego, częściowo na terenie dawnych glinianek i cegielni Merenholca, włączono w jego obszar także fragmenty wałów. Park został otwarty dla publiczności 3 sierpnia 1936 roku, poświęcenia dokonał ks. Wacław Murawski i był to pierwszy publiczny park na robotniczej Woli. Powstał tutaj plac zabaw dla dzieci i boiska, a 27 listopada 1937 odsłonięto pomnik gen. Sowińskiego dłuta Tadeusza Breyera.

W sierpniu 1944 roku hitlerowcy zamordowali tu około 1500 osób i spalili zwłoki 6000 ofiar rzezi na Woli. Wydarzenia te upamiętnia tablica. Po wojnie park został odrestaurowany, z zachowaniem pierwotnego układu kompozycyjnego. W roku 1964 park powiększono i zbudowano amfiteatr.

Na głównej osi parku stoi pomnik poświęcony gen. Józefowi Sowińskiemu - obrońcy Woli w 1831 roku, a niedaleko niego podobna jak w Parku Praskim parkowa pijka z 1936 roku. W głębi zlokalizowany jest amfiteatr, po roku 2000 zadaszony dachem namiotowym na 4 masztach, z 2000 miejsc siedzących na widowni. Od czasu zadaszenia amfiteatru jest to miejsce popularnych koncertów weekendowych, z których jednym z pierwszych był koncert "PRL - Punk Rock Later" w 2003 roku.

Pomiędzy ulicą Wolską a pomnikiem Sowińskiego w dniach 18 sierpnia-21 września 1944 ustawiony był moździerz Gerät 040 Karl Ziu kalibru 600 mm, który ze stanowiska w parku ostrzeliwał Warszawę w czasie powstania warszawskiego (naprzemiennie z drugim stanowiskiem przy dworcu Warszawa Zachodnia).

Jedno z opowiadań z książki Konrada T. Lewandowskiego Noteka i inne alternatywy zlokalizowane jest właśnie w tym parku

Źródło: