Schron znajdował się na lewym skrzydle obrony, ok. 150 m.na zachód od ówczesnego drewnianego mostu, u podnóża wysokiego brzegu, w odległości niespełna 10 m. od rzeki. Stanowił trzon pododcinka „Most”, który obsadzała 9 kompania ppor. W. Pajka z 3 batalionu 33 pułku piechoty. Jego ściana czołowa i strop miały grubość 180 cm., ściany boczne do 150 cm., a grubość tylnej i wewnętrznych wynosiła od 80 do 120 cm. Głównym uzbrojeniem schronu były trzy ciężkie karabiny maszynowe wz. 30 (Browning) lub wz. 08 (Maxim), dwa w strzelnicach w ścianach bocznych i jeden w kopule. Uzupełnieniem był jeden lub dwa ręczne karabiny maszynowe wz. 28 (Browning) oraz broń osobista żołnierzy i granaty. Dodatkowo schron wyposażony był w wyrzutnie ładunków oświetleniowych, zrzutnie granatów i system łączności optycznej, używany w razie przerwania łączności telefonicznej. W schronie znajdował się agregat prądotwórczy, zapewniający oświetlenie i działanie systemu filtowentylacyjnego oraz trzy studnie.

Załoga schronu – żołnierze Kompanii Fortecznej „Nowogród”, rozpoczęła walkę 8 września i dopiero 10 września późnym wieczorem, jako jedna z niewielu zdołała wycofać się wraz z uzbrojeniem na pobliskie wzgórze.

Po walkach, opuszczony schron był stopniowo pozbawiany pozostawionego wyposażenia. Przed wybuchem wojny niemiecko-radzieckiej, wraz z innymi, został włączony przez Rosjan do tzw. Linii Mołotowa.

Jest jedynym zachowanym schronem pierwszej linii umocnień. Pozostałe – jesienią 1944 roku - wysadzili wycofujący się Niemcy.