Świątynia została wzmiankowana już w XII wieku. Na fundamentach dawnej świątyni zapewne w XV wieku została wzniesiona nowa budowla. W czasie reformacji została przystosowana do obrządku luterańskiego. Z powodu pożarów, które niszczyły miasto, zmienił się wygład zewnętrzny świątyni. W końcu XVIII stulecia budowla została gruntownie wyremontowana oraz została do niej dobudowana wieża o konstrukcji szachulcowej. Po zakończeniu II wojny światowej w dniu 10 czerwca 1945 roku kościół został poświęcony pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy jako świątynia rzymskokatolicka. W 1951 została przy kościele utworzona parafia rzymskokatolicka.
Jest to budowla późnogotycka wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1696 roku. Składa się on z trzech części. Górna przedstawia Wniebowstąpienie, środkowa – Sąd Ostateczny, natomiast dolna – Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Z lewej i prawej strony części górnej mieszczą się rzeźby aniołów, natomiast z lewej i prawej strony części środkowej znajdują się rzeźby apostołów św.Piotra i św. Pawła. Ambona pochodzi również z tego samego roku i jest ozdobiona obrazami trzech ewangelistów: św. Łukasza, św. Jana i św. Marka. Chrzcielnica pochodzi z XIX wieku. Na ścianie świątyni mieści się tablica upamiętniająca niemieckich żołnierzy poległych podczas I wojny światowej.