Kamienica powstała na pogorzelisku w 1823 r., zapewne w stylu klasycystycznym. Około 1881 r. została przebudowana i nadbudowana, zyskując częściowo zmieniony układ wnętrz i obecną fasadę neorenesansową.
Kamienica nr 5 to jedna z nielicznych na leszczyńskim Rynku, które powstały całkowicie od podstaw w XIX w. Oto bowiem jeszcze w 1791 r. piekarz Karol Beniamin Weichert kupił od niejakiego Neufeldta pogorzelisko za sumę 120 dukatów względnie 360 talarów reńskich. Parcela przez 30 lat pozostawała niezabudowana, aż w końcu zniecierpliwiony Magistrat wydał piekarzowi w 1820 r. nakaz budowy domu w ciągu trzech lat. Na podstawie zezwolenia magistrackiego z kwietnia 1823 r. Weichert zbudował wreszcie nową kamienicę przyrynkową.

Po śmierci jego i żony Florentyny do dziedziczenia spadku uprawniona była czwórka dzieci, ale właścicielem został również piekarz, Karol Beniamin, który spłacił pozostałe rodzeństwo i został jedynym właścicielem. W tym czasie, czyli na przełomie lat 30. i 40. XIX w., zabudowę posesji stanowiła kamienica frontowa, stajnia, budynek tylny oraz ogród od strony ul. Tylnej. W 1844 r. do współwłasności z Karolem Beniaminem Weichertem dołączyła jego małżonka, Augusta Amalia. Po śmierci męża w 1881 r., sprzedała ona natychmiast posesję kupcowi Jakubowi Dresdnerowi.

Wraz ze zmianą właściciela, a najdalej w ciągu dekady lat 80. XIX w. doszło do przebudowy elewacji oraz części wnętrz kamienicy. Kolejne, symboliczne wszak modernizacje budynku nastąpiły już na początku XX w., czyli w okresie własności zduna Teodora Freundlicha. Za jego czasów budynek został przyłączony do centralnego systemu kanalizacyjnego.

W 1922 r. Freundlich odsprzedał kamienicę polskiemu kupcowi Jakubowi Andrzejewskiemu, którego rodzina opiekowała się nieruchomością przed i po II wojnie światowej.

W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 514/1227.



dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.

Za: