Siennica w czasach Poletyłów była jedną z ważniejszych wsi ich majątku, dlatego na przełomie XVIII i XIX wieku wybudowali dwór, który dotrwał do XX wieku. Jan Poletyło nigdy się nie ożenił i w 1855 roku zmarł bezpotomnie. Po jego śmierci majątek przeszedł na jego młodszego brata Alojzego Poletyło, a gdy ten zmarł w 1860 roku, Siennica przeszła na syna Alojzego - Leopolda i jego żonę Pelagię z Młodeckich. W 1869 roku Pelagia Poletyło sprzedała Siennicę Różaną księciu Eugeniuszowi Lubomirskiemu, ożenionemu z córką Andrzeja Zamoyskiego. Jego najstarszy syn Stefan Andrzej Lubomirski w ostatnich latach XIX wieku objął Siennicę. Po jego śmierci w 1911 roku kolejnym dziedzicem został Stefan Lubomirski. W 1928 roku Stefan Lubomirski sprzedał folwark Siennica Jerzemu Koszarskiemu. Dwór został wzniesiony około 1803 roku na malowniczym stoku, opadającym łagodnie ku południowemu wschodowi aż do brzegów rzeki Siennicy. Siedziba nie była zbyt okazała, być może drewniana i kryta słomą. Na stoku opadającym ku rzece założono park.

Obecny dwór jest dziełem ostatniego dziedzica z rodu Poletyłów - Aurelego. Ten dwór także nie przystawał do hrabiowskiego tytułu właściciela i nie był budowlą imponującą, mimo późniejszej częściowej rozbudowy. Za czasów Aurelego na nowo urządzono też modny wówczas park krajobrazowy, z którego do naszych dni zachowało się sporo starych drzew, m.in. lipy drobnolistne, dąb szypułkowy, sosny wejmutki, jesion wysmukły i inne. Książę Lubomirski przejąwszy Siennicę odremontował zaniedbany dwór. Założył niebawem hodowlę rasowych koni. Dwór jest parterowy częściowo podpiwniczony, zbudowany na planie prostokąta. Obok znajdują się resztki parku z XIX wieku. Ogromne zniszczenia przyniosła mu I wojna światowa. Podczas okupacji hitlerowskiej Niemcy urządzili w nim posterunek SS. Po wojnie zorganizowano tu szkołę, potem Gminny Ośrodek Kultury. Od 2003 roku dworek stoi pusty i czeka na remont. Park wraz z amfiteatrem jest zadbany. Za