Nawa główna
Jej budowę rozpoczęto od części wschodniej (prezbiterium) opartej na krypcie na zboczu skarpy. Od części zachodniej pierwotnie oddzielona była arkadą tęczową, z której do dzisiaj pozostały pogrubione filary. Początkowo przykryta została w latach 80. XIV wieku sklepieniem krzyżowo-żebrowym o wysokości około 31m. Było to ówcześnie jedno z najwyższych ceglanych sklepień w Europie.
Nawa doświetlana była przez wysokie boczne okna, połączone zarówno od zewnątrz jak i od wewnątrz kamiennymi gzymsami parapetowymi.
Pomiędzy wysokimi arkadami, z których dwie wschodnie są wyższe o około 2m z od pozostałych, umieszczone są grube lizeny ze sfazowanymi narożnikami. Wschodnie zamknięcie prezbiterium jest nieco spłaszczone w rzucie, zakomponowane w układzie 7/12 i doświetlone jest 5 wąskimi i wysokimi oknami.

W 1532r. z wyniku katastrofalnego pożaru wszystkie sklepienia nawy głównej zawaliły się i zostały odbudowane 3 lata później. Nowe sklepienie sieciowe, autorstwa Łukasza Schoenfeldta zostało założone około 6m niżej, czego przyczyną, jak pisze XIX-wieczny świdnicki proboszcz H.Simon mogły być kwestie finansowe. W efekcie, przy zachowanych do pełnej wysokości ścianach zewnętrznych powstało nieco przysadziste wnętrze, doświetlane przez mocno zmniejszone okna. Ponad sklepieniem powstał wysoki, dwukondygnacyjny strych, który był wykorzystywany m.in. w XVIIIw. jako spichlerz.
Przy okazji odbudowy zachowano pierwotną wysokość przęsła nad chórem organowym, co umożliwiło wykonanie przy nim wysokiego na 17,6m i szerokiego na 8,5m późnogotyckiego okna.

W czasie prowadzonej od około 1680r. barokizacji, okna boczne zostały całkowicie zamurowane, do filarów dostawiono postacie świętych a ponad arkadami umieszczono 6 wielkoformatowych obrazów. Wykonano również nową dekorację malarską, zastępującą skromny wystrój renesansowy z charakterystycznym motywem szarych kwadr, zachowanym do dzisiaj m.in. w ościeżu zachodniego okna oraz na lizenach pod obrazami.
/ruzams/

Kościół powstał w XIV w., na polecenie księcia Bolka II Świdnickiego, po pożarze wcześniejszego drewnianego kościoła stojącego na tym miejscu. Początek wznoszenia budowli określa się na 1330 r., a legenda głosi, że sam książę położył pierwszy kamień pod budowę. W latach ok. 1400-1410 dokonano rozbudowy kościoła, a w 1546 r. ukończono odbudowę po pożarze w 1532 r.
W latach 1561-1629 kościół był użytkowany przez ewangelików, a w 1662 r. patronat nad świątynią objęli jezuici, którzy na przełomie XVII i XVIII w. dokonali barokizacji wnętrza.
Po sekularyzacji zakonu jezuitów kościół został w latach 1757-1772, za zgodą władz pruskich, zamieniony na magazyn zbożowy. Restaurowany w latach 1893-1895 utracił wiele oryginalnych elementów architektonicznych.
25 marca 2004, na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus Jana Pawła II, ustanawiającej diecezję świdnicką, kościół św. św. Stanisława i Wacława stał się katedrą diecezji świdnickiej.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]