Na początku XIV wieku utworzona zostaje w Przybyszewie prepozytura - czyli klasztor. Od tego momentu, aż do roku 1857 proboszczami parafii stają się opaci z Płocka, a w ich imieniu władzę kościelną sprawują wyznaczeni zakonnicy. Pierwsza udokumentowana wzmianka wspominająca o istnieniu kościoła pochodzi z 1603 r. W raporcie po wizytacji parafii dowiadujemy się, że w Przybyszewie znajduje się kościół parafialny, który jest drewniany. W 1751 r. w miejscu poprzedniego kościoła zostaje wzniesiona nowa drewniana świątynia. Staje się to dzięki staraniom opata sulejowskiego Waleriana Zatorskiego. 13 czerwca 1892 roku w godzinach wieczornych kościół staje w płomieniach. Ogień trawi go doszczętnie. Ocalały tylko dzwonnica i zakrystia. Ze spalonego wówczas kościoła zdołano wynieść tylko niewielką figurkę Matki Boskiej, która obecnie po odnowieniu znajduje się w lewej, bocznej nawie. Po pożarze msze święte odprawiane są tymczasowo, przez księdza Ignacego Koperskiego, w kaplicy Tąkielów na cmentarzu grzebalnym, a następnie w drewnianej kaplicy zbudowanej przez parafian. W miejscu dawnej kaplicy obecnie znajduje się figura Serca Pana Jezusa.Swoją postawą, zaangażowaniem i determinacją ksiądz Ignacy Koperski mobilizuje parafian do budowy nowej świątyni. Rozpoczyna się budowa nowego, murowanego kościoła. Parafianie łożą na budowę obecnej świątyni opodatkowując się w zależności od wielkości gospodarstwa. Pomagają także przy transporcie materiałów budowlanych oraz w czasie samych prac murarskich. Projekt, według którego zbudowany jest obecny kościół sporządza warszawski architekt Konstanty Wojciechowski. On też sprawuje nadzór nad budową.
Głównym wykonawcą prac budowlanych zostaje Władysław Czosnowski - starszy warszawskiego cechu murarzy. Prace budowlane trwają między rokiem 1894 a 1898. Trójnawowa budowla z czerwonej cegły, z dwiema wieżami, zbudowana jest w stylu neogotyckim. Znajduje się ona w centrum Przybyszewa, na wschodnim obrzeżu dawnego rynku. Zorientowany jest w kierunku wschód - zachód. 18 lipca 1901 roku kościół zostaje konsekrowany przez księdza Arcybiskupa Wincentego Chościak - Popiela. Po konsekracji w dalszym ciągu trwają intensywne prace wykończeniowe wewnątrz kościoła i w jego otoczeniu. Z inicjatywy następnego proboszcza, księdza Michała Stefańskiego, w 1902 roku wybudowany zostaje główny ołtarz. Jest on zbudowany z kamienia pińczowskiego i szydłowieckiego. W centrum znajduje się grupa rzeźbiarska : Koronacja Najświętszej Marii Panny, po bokach figury Św. Wojciecha i Św. Stanisława oraz apostołów Św. Piotra i Pawła. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się gołębica Ducha Świętego.
Ołtarz zostaje konsekrowany w 1909 roku przez biskupa Kazimierza Ruszkiewicza - sufragana warszawskiego. Od momentu wybudowania kościoła, aż do chwili obecnej trwają w nim prace upiększające.
źródło: