Parafię ufundowano zapewne już w XII w. Kościół farny obecnie nosi imię św. Mikołaja Biskupa, ale przed wiekami funkcjonował pod wezwaniem Matki Boskiej, św. Mikołaja, św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny. Konsekracja drewnianej świątyni nastąpiła w 1501 r. -budowę murowanej rozpoczęto ok. 1603 r. Po przerwie wywołanej wielkim pożarem 1616 r., który strawił całe miasto, kontynuowano ją w latach 1623-1635. Wtedy powstał jednonawowy kościół z trójbocznie zamkniętym prezbiterium oraz dwiema (symetrycznie rozmieszczonymi) kaplicami. Przebudowany po zniszczeniach potopu szwedzkiego, został wyremontowany i przekształcony w 1836 r. W następnych latach popadał w ruinę, a jego rolę przejął kościół franciszkański. Dopiero w I dekadzie XX w., w czasach posługi proboszcza Marcelego Ciemniewskiego kościół św. Mikołaja przeszedł gruntowny remont. Niestety, znacznie ucierpiał podczas II wojny światowej i musiał być odbudowany (w 1948 r.). Podobno pochowani są tu przedstawiciele głośnej w XIV i XV w. rodziny Ciołków, w tym siłacz Stanisław, który, jak głosi legenda, łamał podkowy, wyciskał w dłoniach sok z gałęzi drzew i sam przeniósł do kościoła w Krakowie olbrzymi dzwon, z którym 40 silnych mężczyzn nie mogło sobie poradzić. Wewnątrz świątyni warto zwrócić uwagę m.in. na ołtarz główny z 1610 r. – widnieje w nim obraz (w sukience ze srebrnej blachy) Matki Bożej z Dzieciątkiem. U podnóża kościoła od strony ul. Mostowej znajduje się studnia zwana „Dziekanką”. Czerpana z niej woda miała mieć ponoć działanie wręcz magiczne. Tuż obok stoi niezwykłej urody figurka Maryi Matki Bożej, przedmiot szczególnej czci parafian. Budynek plebanii współcześnie zaprojektował prof. Wiktor Zin.

Źródło: