Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. Jana Pawła II › Hotel "Mercure Fryderyk Chopin" |
23 października 2012 , Rozbiórka budynku.
Skomentuj zdjęcie
Jacek_1000
+3 głosów:3  Długo starałem sobie wyobrazić miejsce, gdzie stał Hotel hotel "Mercure Fryderyk Chopin”, lecz kompletnie nie mogłem sobie przypomnieć ani hotelu, ani nawet jego nazwy—pomimo, że z Polski wyjechałem w 1981 roku, to jednak powinienem go pamiętać, bo przecież często w tamtych okolicach bywałem! Dopiero zajrzenie do innych źródeł pokazało, że na szczęście nic się nie dzieje złego z moją pamięcią: hotel był wybudowany w 1992 roku, a rozebrany w 2012 r. Po prostu nie spodziewałem się, że jego żywot był tak krótki! 2024-06-01 23:11:48 (rok temu)
blaggio.
+1 głosów:1 do Jacek_1000: Coraz więcej rzeczy ma zaskakująco krótki żywot, od zwykłych przedmiotów do takich obiektów, i "o take Polske" (i świat) "żeśmy walczyli" właśnie. ;-)) 2024-06-01 23:38:23 (rok temu)
Jacek_1000
+1 głosów:1 do blaggio.: Podobnie jest chyba wszędzie. W samym sercu miasta Mississauga w Ontario (sąsiadującego z Toronto i posiadającego 800.000 mieszkańców) znajduje się wybudowany w 1989 r. budynek organizacji YMCA, z 2 basenami, ogromną salą do ćwiczeń, 200 m. bieżnią, saunami, basenami z prądami wodnymi, prysznicami, kilkoma salami do gry w siatkówkę/koszykówkę oraz wieloma dodatkowymi pomieszczeniami—jak też rozległym parkingiem. Dookoła tego obiektu od lat wyrastają wysokie budynki mieszkalne. W 2021 r. całą posiadłość sprzedano za 90 milionów dolarów i w 2025 r. ma być wyburzona, a na jej miejscu wyrośnie 5 kilkudziesięciopiętrowych bloków mieszkalnych. Widocznie deweloperzy nie mogli znieść, że tak wspaniały miejsce marnuje się na centrum fitnessu i parking! 2024-06-02 00:06:36 (rok temu)
blaggio.
+1 głosów:1 do Jacek_1000: Gdyby o tym wszystkim teoretycznie decydowali użytkownicy, a nie właściciele, może byłoby inaczej, ale niestety tak nie jest. 2024-06-02 00:13:57 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2016 maj
10 lat 0 miesięcy 0 dni |
Dodane: 31 maja 2024, godz. 23:14:19
Źródło: wikipedia
Autor: Wistula ... więcej (151)
Rozmiar: 2073px x 1803px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: NIKON D50
1 / 60sƒ / 4.224mm
0 pobrań 609 odsłon 0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Krzysiek99
Obiekty widoczne na zdjęciu
Hotel "Mercure Fryderyk Chopin"
więcej zdjęć (14)
Architekt: Juliusz Rouba
Zbudowano: 1992
Zlikwidowano: 2012
Budynek powstał w latach 1991-1992 według projektu polskiego architekta działającego w Paryżu, Juliusza Rouby, była to jego ostatnia realizacja z życiu. Hotel został otwarty w 1993 roku. Budynek składa się ze spiętrzonych brył opiętych białymi panelami oraz szkłem, mających na celu częściowo zasłonić blok osiedla Za Żelazną Bramą. W 2011 roku obiekt za 130 mln złotych przejął deweloper Echo Investment z zamiarem wybudowania w jego miejscu 155-metrowego wieżowca – w związku z tym 15 grudnia 2011 roku hotel zakończył działalność, usunięto z niego wszelkie wyposażenie, zaś w kwietniu 2012 roku rozpoczęto prace przy jego rozbiórce. Więcej w warszawskiej wikipedii
al. Jana Pawła II
więcej zdjęć (693)
Dawniej: Solna, Druckiego-Lubeckiego, Nowokarmelicka, Parysowska, Juliana Marchlewskiego
Aleja Jana Pawła II – jedna z głównych i ważniejszych ulic Warszawy, ciągnąca się od dworca Warszawa Centralna do ulicy Wojska Polskiego.
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło:
Aleja ma swój początek w okolicach Dworca Centralnego, będąc kontynuacją ciągu alei Niepodległości i ul. Chałubińskiego w kierunku północnym - łączącego Mokotów z Żoliborzem.
Aleja Jana Pawła II na całej długości jest ulicą dwujezdniową, rozdzieloną szerokim pasem zieleni. W pasie zieleni wyznaczone są torowiska tramwajowe. Wszystkie skrzyżowania zaopatrzone są w sygnalizację świetlną.
Wzdłuż całej niemal długości znajduje się ścieżka rowerowa. Nie jest ona niestety zbyt szczęśliwie poprowadzona - kilkakrotnie "przeskakuje" pomiędzy stronami alei.
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od Alej Jerozolimskich do Twardej oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei Rondo Babka. W swym przebiegu nowo powstała ulica Juliana Marchlewskiego wchłonęła dawne ulice Solną, Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego oraz Parysowską wraz z Placem Parysowskiem.
Ulica Solna - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. Elektoralnej do ul. Leszno (dziś: al. "Solidarności"). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie getta, cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę Solną wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (Solna 16, dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę Gęsią (dziś: ul. Anielewicza z ul. Miłą. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
Ulica Parysowska - powstała w roku 1893, biegła od ul. Stawki do Dzikiej. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono Plac Parysowski w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki Parysowskiej, istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy Parysowa i ul. Parysowskiej przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
Źródło: