Piotrówka nazywana kolebką Radomia, to sztucznie usypane wzgórze, na planie koła, o wysokości 6–8 m na łagodnym stoku doliny Mlecznej. Gród radomski zabudowany był drewnianymi domami, otoczony wałem drewniano-ziemnym i fosą, do której wodę doprowadzono z pobliskiej rzeki Mlecznej. Nazwa grodu Piotrówka nawiązuje do wybudowanego tu pierwszego radomskiego kościoła p.w. św. Piotra. Drewnianą świątynię rozebrano na początku XIX stulecia. W czasach powstania grodu w X w. wokół nie było niczego poza gęsto porośniętą Puszczą Radomską. Dzisiaj pod wzgórzem nie ma śladu po lesie, a w kierunku dzielnicy Zamłynie ciągną się podmokłe, miejscami zakrzewione torfowiska. Gród pełnił siedzibę kasztelanii. U podnóża grodu istniało kilka osad, których mieszkańcy trudnili się rolnictwem, obróbką drewna, wytwarzaniem oraz wytopem żelaza i rzemiosłem precyzyjnym, o czym świadczą odnalezione liczne fragmenty naczyń ceramicznych. Produkcja narzędzi i naczyń oraz dziegciu kwitła w dolinie Mlecznej już w czasie kiedy kształtowało się Państwo Polskie. W centralnym punkcie wzgórza stoi krzyż, bo Piotrówka to także radomski cmentarz funkcjonujący na przełomie XVIII i XIX w.
Źródło: