Kościół i klasztor bernardynów zostały wzniesione w latach 1508-10 z fundacji Mikołaja Kościeleckiego, biskupa chełmińskiego.
Zespół klasztorny składa się z kościoła znajdującego się w centrum, budynków klasztornych przylegających doń od południa oraz dziedzińca odpustowego od północy.
Przyklasztorny kościół to przykład barokizacji późnogotyckiej budowli, której dokonano w pierwszej połowie XVIII w.
Został założony na planie prostokąta z prezbiterium i wieżą od strony zachodniej, od strony północnej dobudowano w 1524 r. kaplicę św. Anny.

Wnętrze kościoła zdobi późnobarokowa polichromia wykonana po 1767 r. przez Walentego Żebrowskiego.
W prezbiterium na sklepieniu przedstawiono Adorację Matki Boskiej, na sklepieniu nawy postacie dwunastu apostołów oraz putta. Główny ołtarz kościoła jest klasycystyczny z elementami rokokowymi, pochodzi z początków XIX w.

Klasztor, rozbudowywany w XVII i XVIII w., został przystosowany dla potrzeb seminarium na pocz. XX w.
Klasztor jest założony na rzucie czworoboku, z krużgankiem i czworobocznym wirydarzem.

Od północy do kościoła przylega dziedziniec odpustowy, otoczony krużgankami, pośrodku którego usytuowana jest kaplica św. Barbary, ośmioboczna, z kopułą i latarnią.
Kaplica została wybudowana w pierwszej połowie XVIII w. jako grobowa dla rodziny Zielińskich.

źródło :