starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Ostrów Tumski › pl. Katedralny › Kościół św. Idziego |
Lata 1968-1970 , Brama i znane z "Klossa" drzewo na pocztówce Biura Wydawniczego "RUCH". Wysłana w 1971 r.
Skomentuj zdjęcie
ZPKSoft
 Dodalabym też do kościoła św. Idziego . 2024-07-18 21:32:41 (rok temu)
do ZPKSoft: Bardzo proszę. 2024-07-18 21:37:11 (rok temu)
|
|
Na stronie od 2004 sierpień
21 lat 8 miesięcy 23 dni |
Dodane: 18 lipca 2024, godz. 10:05:17
Źródło: Zbiory - bonczek /hydroforgroup
Autor: Jan Siudecki ... więcej (184)
Rozmiar: 2000px x 1389px
0 pobrań 904 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bonczek_hydroforgroup
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Idziego
więcej zdjęć (72)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XIII w.
Zabytek: 6 z 26.11.1947, 28 z 25.10.1961, A/1301/28 z 19.08.2009
Najstarszy obiekt sakralny Wrocławia, zachowany w niemal niezmienionej formie, o cechach tzw. stylu przejściowego początku XIII wieku.
Historia
Kościół ufundowany przez dziekana wrocławskiej kapituły katedralnej Wiktora, w latach 20-tych XIII wieku, jako siedziba dla dwuosobowej (od 1329 r. trzyosobowej) kapituły św. Idziego, w 1359 r. włączonej do kapituły katedralnej (częste miejsce jej posiedzeń). Obecnie kościół pomocniczy dla parafii katedralnej. Wzniesiony na północ od katedry, na obszarze przyległym do wału obronnego. Pierwotna apsyda posadowiona na dawnym wale szybko osiadła i została zastąpiono obecną, trójboczną. Korpus pierwotnie zapewne 4-przęsłowy, o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, wspartym na środkowym filarze (zachowana głowica), z wejściem przez portal w pd. ścianie nawy, łuk tęczowy dwudzielny, ostrołuczny. Z pocz. XVI w. pochodzi wczesnorenesansowy portal w pd. ścianie prezbiterium, obecnie zamurowany. Kościół kilkakrotnie przebudowywano w XVII i XVIII wieku, poważny remont wykonano 1603 roku oraz po pożarach w 1633 i 1759 r., kiedy to nawa otrzymała barokowe sklepienie kolebkowe z lunetami a elewacje otynkowano. W latach 1952-53 oraz 1969-70 prowadzono prace badawcze i restauracyjne pod kier. Marcina Bukowskiego, Tadeusza Kozaczewskiego, Edmunda Małachowicza (m. in. zbicie tynków, rekonstrukcję tęczy i fryzów). Podczas ostatniego remontu w 2009 r. zastąpiono większość oryginalnych detali kopiami.
Opis
Świątynia późnoromańska, ceglana, salowa. Nawa dwuprzęsłowa, na osi prezbiterium filar podtrzymujący dwudzielny łuk tęczowy, prezbiterium wyodrębnione, jednoprzęsłowe, zamknięte trójboczną apsydą. Kościół opięty przyporami, na elewacjach fryz arkadkowy. Dachy dwuspadowe, nad nawą barokowa sygnaturka. Wejście w pd. ścianie nawy przez romański portal schodkowy, z kolumnami w ościeżach. Od pn. przylega zakrystia. Sklepienie nawy kolebkowe z lunetami, w prezbiterium krzyżowo-żebrowe. We wnętrzu gotyckie nagrobki inskrypcyjne z lat 1462-1498 oraz dwa barokowe epitafia heraldyczno-inskrypcyjne, po 1662 i po 1695 roku. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym lub w niedzielę podczas mszy św. o godz. 10.00.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 19-10-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Historia
Kościół ufundowany przez dziekana wrocławskiej kapituły katedralnej Wiktora, w latach 20-tych XIII wieku, jako siedziba dla dwuosobowej (od 1329 r. trzyosobowej) kapituły św. Idziego, w 1359 r. włączonej do kapituły katedralnej (częste miejsce jej posiedzeń). Obecnie kościół pomocniczy dla parafii katedralnej. Wzniesiony na północ od katedry, na obszarze przyległym do wału obronnego. Pierwotna apsyda posadowiona na dawnym wale szybko osiadła i została zastąpiono obecną, trójboczną. Korpus pierwotnie zapewne 4-przęsłowy, o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, wspartym na środkowym filarze (zachowana głowica), z wejściem przez portal w pd. ścianie nawy, łuk tęczowy dwudzielny, ostrołuczny. Z pocz. XVI w. pochodzi wczesnorenesansowy portal w pd. ścianie prezbiterium, obecnie zamurowany. Kościół kilkakrotnie przebudowywano w XVII i XVIII wieku, poważny remont wykonano 1603 roku oraz po pożarach w 1633 i 1759 r., kiedy to nawa otrzymała barokowe sklepienie kolebkowe z lunetami a elewacje otynkowano. W latach 1952-53 oraz 1969-70 prowadzono prace badawcze i restauracyjne pod kier. Marcina Bukowskiego, Tadeusza Kozaczewskiego, Edmunda Małachowicza (m. in. zbicie tynków, rekonstrukcję tęczy i fryzów). Podczas ostatniego remontu w 2009 r. zastąpiono większość oryginalnych detali kopiami.
Opis
Świątynia późnoromańska, ceglana, salowa. Nawa dwuprzęsłowa, na osi prezbiterium filar podtrzymujący dwudzielny łuk tęczowy, prezbiterium wyodrębnione, jednoprzęsłowe, zamknięte trójboczną apsydą. Kościół opięty przyporami, na elewacjach fryz arkadkowy. Dachy dwuspadowe, nad nawą barokowa sygnaturka. Wejście w pd. ścianie nawy przez romański portal schodkowy, z kolumnami w ościeżach. Od pn. przylega zakrystia. Sklepienie nawy kolebkowe z lunetami, w prezbiterium krzyżowo-żebrowe. We wnętrzu gotyckie nagrobki inskrypcyjne z lat 1462-1498 oraz dwa barokowe epitafia heraldyczno-inskrypcyjne, po 1662 i po 1695 roku. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym lub w niedzielę podczas mszy św. o godz. 10.00.
Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 19-10-2015 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)
Brama Kluszczana
więcej zdjęć (66)
Dawniej: Klösseltor
Nazwa Bramy Kluszczanej w dużej mierze ma swój źródłosłów w legendzie jaką jej przypisano. Otóż dawno temu w Dębiu żył sobie chłop, który przepadał za dobrymi śląskimi kluskami które umiała jedynie przyrządzić tak dobrze jego żona. Gdy zamknęła oczy, ten opłakiwał ją długo i gorąco zostawszy samemu. Nikt inny nie potrafił już tak zrobić klusek jak jego była małżonka. Pewnego dnia wracając z targu we Wrocławiu usiadł sobie zmęczony na małym kamieniu przy kościółku Św. Idziego i zasnął. We śnie ujrzał niebo pełne świętych i aniołów wśród których pojawiła się jego żona o smutnej i zatroskanej twarzy. Bolała ją jego żałoba i smutek jaki go ogarnął po jej odejściu. Prosiła by tak jej nie opłakiwać bo smutek jego zakłóca jej wieczną szczęśliwość.
Po tych słowach wieśniak się przebudził i spostrzegł przed sobą kosz pełen frykasów, gdzie obok wędzonki były jego ukochane i wymarzone kluseczki. przyrządzone przez żonę. Zaczął jeść łapczywie gdy nagle ostatnia z klusek w niewytłumaczony sposób uciekła mu z łyżki, uniosła się w powietrzu i przylgnęła do łuku znajdującego się nad bramą łączącą kościół Św. Idziego z sąsiednim budynkiem.
Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieście i mimo kilku prób usunięcia kluski, ta do dziś usunąć się nie dała.
b/h/2013 - na podst. "Breslauer Sagen" 1926
Po tych słowach wieśniak się przebudził i spostrzegł przed sobą kosz pełen frykasów, gdzie obok wędzonki były jego ukochane i wymarzone kluseczki. przyrządzone przez żonę. Zaczął jeść łapczywie gdy nagle ostatnia z klusek w niewytłumaczony sposób uciekła mu z łyżki, uniosła się w powietrzu i przylgnęła do łuku znajdującego się nad bramą łączącą kościół Św. Idziego z sąsiednim budynkiem.
Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieście i mimo kilku prób usunięcia kluski, ta do dziś usunąć się nie dała.
b/h/2013 - na podst. "Breslauer Sagen" 1926
pl. Katedralny
więcej zdjęć (2545)
Dawniej: Dom Platz
Plac powstał w miejscu zasypanego koryta odnogi Odry w roku 1824.
b/h/
b/h/
ul. Kanonia
więcej zdjęć (247)
Dawniej: Göppert Strasse