Kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Zbudowany w XV w. w stylu gotyckim. Od XVI w. do 1945 roku ewangelicki. Na przełomie lat 1789/1790 zostało przebudowane wnętrze kościoła, wtedy to została wybudowana empora opasująca kościół wzdłuż trzech ścian, a także wstawiono organy. Kościół jest orientowany na osi wschód-zachód, założony na rzucie prostokąta z czworokątnym zamknięciem od wschodu, o wymiarach 18,20x9m. Budynek osadzony jest na kamiennych ławach fundamentowych. Gotycki charakter budowli podkreślają wysokie przypory na wszystkich narożnikach, sięgające niemal gzymsu koronującego.

Ściany obwodowe nawy w całości murowane kamienno-ceglane na zaprawie wapiennej. Na zewnątrz ściany wyprawione gładkim tynkiem wapienno-cementowym. Grubość ścian obwodowych wynosi około 90-100cm. Od wewnątrz ściany otynkowane na gładko i pomalowane farbami wapienno-klejowymi. Wewnątrz ściany wieńczy dekoracyjny gzyms koronujący.

Nawa kościelna przykryta jest płaskim stropem drewnianym, dekorowanym współcześnie malowidłami na podsufitce wyprawionej na gładko i malowanej farbami klejowymi. Stropy i więźba dachowa drewniana. Korpus nawowy z dachem dwuspadowym o stromym nachyleniu połaci, nad trójbocznym prezbiterium trójpołaciowy. Pokrycie dachu dachówką.

Posadzka w pierwotnej formie ceglana, nie zachowała się. W częsci prezbiterium podwyższona o jeden stopień i o kolejny stopień w części ołtarzowej. Podłoga w emporze drewniana z desek podłogowych. Schody prowadzące na emporę drewniane, umieszczone zostały od strony  narożnika południowo-zachodniego kościoła, przy ścianie zachodniej mają formę jednobiegową z prostą poręczą po prawej stronie.

Okna mają formę prostokątną zakończoną łukami pełnymi, zwięczone kluczami. Rozmieszczone są równomiernie i symetrycznie w ścianach północnej (3 otwory okienne) i południowej (2 otwory), jedno okno znajduje sie w południowo-wschodniej ścianie absydy, natomiast drugie w środkowej jego części zostało wtórnie zamurowane. Wnętrza otworów okiennych mają ramy z podziałem na 4 prostokątne kwatery z dodatkowym okręgiem u góry rozwijającym się ze środkowej szczebliny. Wszystkie przeszkolne są szkłem białym.

Drzwi prowadzące do wnętrza osadzone są w zachodniej części ściany południowej, w portalu sklepionym ostrołukowo.

W 1957 roku odnowiono i pomalowano wnętrze kościoła i wymieniono stolarkę. W latach 90. XX stulecia wymieniono nowe pokrycie dachu oraz wykonano podłogi z lastriko. Dolne partie ścian zewnętrznych przy fundamentach oraz na wysokości przypory przemurowano z uwagi na silne zawilgocenie murów obwodowych. Z historycznego wyposażenia zachował się prospekt organowy, pochodzący z rego samego okresu co empora, tj. z około 1790 r., barokowa chrzcielnica z piaskowca z 1733 r., która na jednym z boków zawiera inskrypcję z herbem i nazwiskiem fundatora - W.E v. Selcho, dziedzica na Bielicach i Bobrówce, natomiast na pozostałych trzech cytaty z pisma świętego. Pozostały ponadto mosiężne świeczniki z XIX w., a z okresu powojenngo szerokie ławki. Ołtarz jest współczesny z obrazem Maki Boskiej Częstochowskiej i krucyfiksem.

Karta zabytku: