Najcenniejszym zabytkiem wsi Niemysłowice jest kościół św. Anny. Został on zbudowany w 1568 roku jako protestancki zbór. Powstał na miejscu świątyni drewnianej, o której wzmianka pochodzi z 1447 roku. Budowlę ufundowała Magdalena z Wrbna. Koszt budowy wyniósł 400 talarów. Nie znamy niestety architekta i budowniczego obiektu. Świątynia zbudowana jest w stylu gotycko – renesansowym. W bryle zewnętrznej dominuje od zachodu kwadratowa wieża. Ma ona pięć kondygnacji z wyraźnymi wydzielonymi uskokami. Na wyższych kondygnacjach są widoczne okienka prostokątne i strzelnicze. Najwyższa kondygnacja jest rozczłonkowana półkolumnami i ślepymi półkoliście zamkniętymi arkadami, zwieńczona prostą attyką z nowszym krenelażem oraz ośmiobocznym dachem wykonanym z cegieł. Całość wieńczy kula i krzyż. Budowla orientowana jest w kierunku wschodnim, opięta szkarpami o dwóch uskokach. Szczyt wschodni ma kształt trójkątny, jest rozdzielony gzymsami na cztery strefy, z niskimi sterczynami po bokach. Dach ma siodłowy kryty dachóką. Kościół ma kształt prostokątny, jest dwunawowy. Od północy ma dobudowaną zakrystię z chórem na piętrze, a od południa kruchtę również z chórem. Wnętrze kościoła jest dwunawowe, trójprzęsłowe, nakryte sześcioma polami sklepień krzyżowo-żebrowych, wspartych na dwóch kwadratowych filarach z wyciętymi narożnikami. Żebra z formowanej cegły ze zwornikami, w narożnikach wtopione są na proste wsporniki. Pod wieżą sklepienie krzyżowo-żebrowe z datą budowy na zworniku (1568). Loże na chórach otwarte do wnętrza. Okna ostrołukowe z witrażami. Od strony wieży wznoszą się na dwóch kondygnacjach chóry. Pierwszy dokładny opis wyglądu kościoła i jego wyposażenia pochodzi z roku 1679. W sprawozdaniu wizytacyjnym możemy przeczytać, że „kościół zbudowany jest z cegły i kamienia w kształcie kwadratu o długości i szerokości po 18 łokci, z kolumnami podtrzymującymi sklepienie. (...) Jedno tylko wejście prowadzi do jego wnętrza. Kościół jest pięknie wybielony, podłogę ma z cegieł. Zakrystia bardzo obszerna - jest sklepiona i murowana. Wieża jest zbudowana z cegieł, zawieszone są w niej na szczycie dwa dzwony i zegar. (...) Ołtarz nie jest konsekrowany, ale pokryty obrusami i ozdobiony rzeźbami. Tabernakulum wykute jest w murze, ale nie przechowuje się w nim Najświętszego Sakramentu. Kamienna chrzcielnica przechowuje wodę chrzcielną. Inwentarz kościoła obejmuje miedziany całkowicie pozłacany kielich wraz z pateną, jeden ornat, jedną albę, jeden portatyl, cynkowe ampułki, mszał, rytuał oraz bieliznę kielichową”. Ze sprawozdania z kolejnej wizytacji z 1688 roku możemy się dowiedzieć, że we wnętrzu kościoła znajduje się drewniana ambona stojąca w pobliżu zakrystii, a w nawie wznoszą się dwa chóry. Najświętszego Sakramentu nadal nie przechowuje się w kościele. Kościół wzbogacił się od ostatniej wizytacji o kolejny dzwon i konfesjonał. W 1821 roku świątynia otrzymała kolejny dzwon. Ważył on 1,5 cetnara. Nosił on następujący napis: „Soli Deo Gloria. W ogniu zostałem odlany ku czci imienia św. Anny. Proboszcz Antoni Hoffman / nauczyciel Józef Fischer / radni kościoła: Kaspar Hetter i Fryderyk Schoernick / Krystian Gottfried Mager odlał mnie w Nysie w 1821 roku”. W 1871 roku ludwisarz z Wrocławia przetopił inny dzwon, pochodzący z 1688 roku . Ważył on 5 cetnarów i nosił napis: „St. Hedwigis – ora pro nobis. Przetopił W. Geittner z Wrocławia 1871”. Najstarszy dzwon z 1570 ufundowany przez Magdalenę z Wrbna w 1910 uległ pęknięciu. Oddano go do przetopienia. Prace jednak zostały wykonane niefachowo i przy ponownym dzwonieniu pękł. Odesłano go ponownie do firmy Ulrich - Apolda. Ta odlała dzwon o wadze 500 kilogramów. Został on poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusowemu i otrzymał napis: „Cześć, miłość i wynagrodzenie Sercu Bożemu”. Niedługo cieszył swym dźwiękiem uszy parafian. W dniu 2 lipca 1917 roku został zarekwirowany, jak wiele innych dzwonów z terenu ziemi prudnickiej, na cele wojenne. W latach 1850 - 1851 trwały w kościele bardzo poważne prace remontowe. Związane były z powiększeniem miejsca dla wiernych, którzy nie mieścili się w nim. Wówczas dobudowano od południa kruchtę z chórem oraz wyremontowano zakrystię, i nad nią również zbudowano chór. Zmieniono też pokrycie dachu z gontów na dachówki. Wewnątrz ufundowano nowy, drewniany ołtarz z figurami św. Mikołaja i Augustyna. Obraz patronki kościoła pochodzący z ok. 1760 - 1770 ozdobiono nową pozłacaną ramą. Znajdował się on nad ołtarzem. W 1858 roku dokonano remontu wieży, a pięć lat później wymieniono kolumny drewniane podtrzymujące chór na żeliwne. Zostały one obudowane drewnem w 1963 roku. Ostatnim większym remontem w XIX wieku było pomalowanie kościoła, podczas którego zamalowano ceglane ożebrowania łuków oraz kamienne kolumny. Miało to miejsce w 1883 roku. Ponownego większego remontu świątynia doczekała się po I wojnie światowej. W 1919 roku ponownie zmieniono pokrycie dachu, w 1925 roku odnowiono ołtarz, a w 1929 pomalowano świątynię na zewnątrz. W 1938 roku w związku z uroczystością konsekracji świątyni odnowiono ołtarz, kościół ponownie odmalowano według wzoru z 1883 roku, zainstalowano oświetlenie elektryczne. Wykonano piwnice i zamontowano piec do ogrzewania świątyni. Zbudowano schody na chóry i przebudowano górny, znacznie go powiększając i przystosowując do zamontowania nowych organów. Niestety, kościół w Niemysłowicach nie miał do tego instrumentu szczęścia. Posiadana z XIX wieku fisharmonia często się psuła. Mieszkańcy zdecydowali o zakupie organów. Pieniądze gromadzili przez cały okres wojny. Organy zostały wykonane w Nysie i zapłacone. W 1945 roku nie zdążono ich jednak odebrać i zamontować. Spłonęły podczas walk o Nysę. Po wojnie ponownie zakupiono fisharmonię. Świątynia kolejnego wielkiego remontu wewnątrz doczekała się w latach 1964 - 1965 oraz w 1995, a na zewnątrz w 2004 roku.