Murowana cerkiew pw. św. Paraskewii powstała w latach 1798 - 1806 z fundacji kniaziów lubyckich, potomków Wołochów Jakuba i Miczki, którzy w XV w. otrzymali od księcia Siemowita IV w tej wsi uprzywilejowane, dziedziczne kniastwo. Świątynia została wzniesiona na miejscu dawniejszej drewnianej, która stała na cmentarzu kniaziów. Architektem był Szymon Tarnawski, który przedstawił projekt okrągłej cerkwi na planie krzyża na około 1000 osób, o kubaturze 700 łokci 2 i wysokości 45,5 łokcia[1]. Do uroczystego poświęcenia świątyni doszło 14 października 1806 r.
Nad drzwiami skarbca znajdowała się tablica z nazwiskami kniaziów - fundatorów: Bech, Deba, Feday, Jaceyko, Kiszczak, Kołodkiewicz, Kondratowicz, Kułajec, Łucieyko, Michałeyko, Onyszkiewicz, Putko, Pawliszcze, Putkiewicz, Rutko, Sapieha, Sawoyka, Właszinowski i Żarowski.
Cerkiew zdobiły polichromie autorstwa: Kunickiego, Skopowskiego, Monastyrskiego i Kopystańskiego. We wnętrzu znajdował się ikonostas z XVIII w. z obrazem Jezusa Chrystusa namalowanym we włoskim stylu oraz ołtarze fundowane głównie przez przez Putkiewiczów, Putków, Łopuchów, Rałów[2]. Od 1916 roku w cerkwi znajdowały się relikwie św. Paraskewii przywiezione z Rzymu przez Kazimierza Lubeckiego z matką Pauliną.
Cerkiew została uszkodzona w wyniku ostrzału artyleryjskiego czasie II wojny światowej. Opuszczona, od tamtej pory ulegała dewastacji - zawaliła się kopuła i stropy. Obecnie świątynia jest w stanie ruiny.
W pobliżu znajduje się murowana dzwonnica i rozległy cmentarz, na którym zachowało się wiele pięknych nagrobków z warsztatów bruśnieńskich.