Ruina gotyckiego kościoła z XIII w. Istniejący kościół jeszcze w czasie gotyku został przebudowany - po stronie zachodniej dobudowano wieżę i obniżono portale. Od XIX wieku kościół pozostaje w ruinie.

W latach 1540-1668 jak dużą część okolicznych budowli parafialnych, kościół w Straszowie przekształcono na zbór ewangelicki. W ręce katolików powrócił on w czasie forsowanej przez Habsburgów kontrreformacji. Budynek ucierpieć musiał podczas wojny trzydziestoletniej, bowiem jeszcze w 1687 roku odnotowano w trakcie wizytacji jego bardzo zły stan. Prawdopodobnie w trakcie remontu z przełomu XVII i XVIII wieku powiększone zostały otwory okienne, założone zostały też nowe stropy. Po uderzeniu pioruna w 1815 roku i pożarze, kościół popadł w całkowitą ruinę.

Na rzut kościoła składa się krótkie prostokątne prezbiterium ustawione poprzecznie do prawie kwadratowej nawy. Wieża od zachodu i zakrystia od północy. Bryła kościoła zdeformowana ze względu na brak dachu, górnych partii murów i prawie nie istniejącej zakrystii. Istniejące nawy świadczą, że była to bryła zwarta o wysokich, dwuspadowych dachach z granistą wieżą od zachodu.

Ściany kościoła wzniesiono z kamienia polnego w układzie warstwowym. Rudę darniową wprowadzono w narożnikach wieży i kościoła. Cegłę zastosowano w pojedynczych łękach portali i ościeżach okiennych. Brak śladów sklepień, czy stropu w prezbiterium i zakrystii. Po stropie nawy i wieży zachowały się ślady po belkach. Brak więźby dachowej. Z dawnych okien pozostały wyrwy, z których można stwierdzić, że były to okna obustronnie rozglifione o ceglanych ościeżach. W elewacji wschodniej zachowało się okno o prostych ościeżach. W wieży okna wąskie, rozglifione od wewnątrz, zamknięte łukiem odcinkowym o podwyższonej strzałce. Otwory drzwiowe ostrołukowe, węgarowe o kamiennych ościeżach i łękach kamiennych. Poniżej łuki ceglane ułożone promieniście. Wszystkie elewacje noszą ślady tynków wapiennych.