Kościół św. Małgorzaty - gotycki kościół murowany, wzniesiony  z fundacji Jana Długosza w tzw. „stylu długoszowym” - jako budowla jednonawowa z prezbiterium zakończonym prostokątnie, nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Prostokątna nawa kryta jest stropem. Charakterystyczne, bogate wyposażenie w detal kamieniarski, stanowią ostrołukowe portale uskokowo-schodowate i liczne kartusze z herbem Wieniawa (głowa żubra) Jana Długosza. Na zwornikach sklepiennych prezbiterium oprócz herbu Wieniawa, znajduje się również herb Kapituły Krakowskiej – trzy korony. Wystroju dopełnia płaskorzeźbiona tablica erekcyjna z reliefem patronki kościoła – św. Małgorzaty wraz z inskrypcją (1476) i herbami. 

Na wieży kościelnej na poziomie 21,61 m, znajdują się dwa dzwony:

• dzwon pod wezwaniem św. Michała z napisem ST. MICHAEL SIE DES DEUTSCHEN SCHUTZ UND SCHIRM, plakietką z wizerunkiem św. Jerzego walczącego ze smokiem z częściowo zatartym napisem … LETZTEN oraz ze znakiem odlewni w postaci dzwonu oraz podpisem mistrza ludwisarskiego HEINRICH CZUDNOCHOWSKY BRESLAU X


• dzwon bez wezwania z plakietką z napisem F. SCHILLING HOCHFELD APOLDA 1903 oraz znakiem odlewni w postaci kotwicy

Między drugą, a trzecią przyporą zlokalizowany jest zamurowany portal uskokowy w stylu romańskim, będący średniowiecznymi „Wrotami Umarłych”, którymi wyprowadzano zmarłych po mszy żałobnej na cmentarz.W elewacje kościoła wmurowano 9 epitafiów i płyt nagrobnych:

• renesansowe epitafium czwartego pastora Jana Kölberga (1591)


• płyta nagrobna Fabiana Brendana von Ziedlitz (1609)


• epitafium nieznanego z nazwiska dziedzica (1648)


• epitafium Magdalene Geisler z domu von Schkoppin z linii Krebsberg (1649)


• epitafium nieznanego z nazwiska dziedzica lub członka jego rodziny (1668)


• klasycystyczna płyta nagrobna proboszcza Josepha Haasa (1829)


• barokowa płyta epitafijna pastora Christiana Friedricha Heisse (1787)


• epitafium Elisy von Ziedlitz (1540)

Kościół wzmiankowany po raz pierwszy w 1399. Przebudowany na późnogotycki w II połowie XVI w., z wymianą drewnianego stropu na sklepienie krzyżowo-żebrowe w układzie dwunawowym z dwoma kwadratowymi filarami oraz na sklepienie gwiaździste w prezbiterium. W 1551 kościół został przejęty przez ewangelików. W 1577 dobudowano wieżę od zachodu i zakrystie od północy. W dniu 17.04.1654 decyzją cesarskiej komisji remocyjnej został zwrócony katolikom, jak również - plebania i szkoła. W pierwszej połowie XVIII w. przebudowano wnętrze w stylu barokowym. W 2003 dokonano kradzieży obrazu św. Jana Nepomucena oraz barokowych figur św. Jana Ewangelisty, św. Katarzyny , św. Cecylii i rzeźb dwóch aniołków z ołtarza głównego, odzyskano jedynie obraz św. Jana Nepomucena.