Młyniska – potok, dopływ Cichej Wody, w górnym biegu nosi nazwę Strążyski Potok. Zmiana nazwy Strążyskiego Potoku na Młyniska następuje od ujścia Potoku ku Dziurze. Dawniej nazwę potoku Młyniska rozciągano bardziej w górę, co prawdopodobnie związane było z polaną Młyniska w dolnej części Doliny Strążyskiej. Potok Młyniska rozpoczyna swój bieg na wysokości 897 m i płynie w Rowie Zakopiańskim ze średnim spadkiem 3%. Meandruje, żłobiąc w materiale akumulacyjnym (kamienie, żwir) koryto o głębokości do 2 m, w niektórych miejscach aż do fliszowego podłoża. W przepuszczalnym podłożu gubi około 20% wody. Pomiar wykonany 18 sierpnia 1956 r. wykazał u ujścia z Tatr przepływ 101,1 l/s, a przy ujściu Białego Potoku tylko 88 l/s. Uchodzi do Cichej Wody jako jej prawy dopływ na wysokości 821 m. Następuje to na osiedlu Łukaszówki w miejscu o współrzędnych 49°17′59″N 19°56′47″E. Od jego ujścia Cicha Woda zmienia nazwę na Zakopiankę. Ma trzy dopływy: Potok ku Dziurze, Biały Potok i Foluszowy Potok.

Źródło: Wikipedia

Strążyski Potok – potok, górny bieg potoku Młyniska. Jego zlewnia obejmuje Dolinę Strążyską w Tatrach Zachodnich. Ma źródło na wysokości ok. 1140 m n.p.m. w wapiennym rumowisku w jednym z dwóch górnych odgałęzień Doliny Strążyskiej – Małej Dolince, powyżej wodospadu Siklawica, pod północną ścianą Giewontu. Przy wysokim stanie wody pojawia się drugie, krasowe źródło powyżej Siklawicy.



Do Siklawicy potok spływa wąskim, wyżłobionym w rumowisku skalnym korytem. Jego spadek jest na tym odcinku niewielki. Spadając z progu skalnego podcinającego Małą Dolinkę, tworzy efektowny wodospad Siklawica o wysokości 23 m. Jego średni spadek liczony u podnóża Siklawicy wynosi już 37,6%. Z Wielkiej Równi i Końskiego Żlebu spływają do niego potoczki, ale tylko okresowe, przy wyższym stanie wód. Natomiast w rejonie Polany Strążyskiej zasilany jest niewielkimi źródłami krasowymi, tutaj też wpływa do niego największy jego dopływ – Grzybowiecki Potok, spływający dnem Doliny Grzybowieckiej oraz niewielki potok spływający Sarnim Żlebem spod Czerwonej Przełęczy. Poniżej Polany Strążyskiej Strążyski Potok tworzy koryto o przeciętnej szerokości 3-4 m i głębokości do 0,5 m. Aż do wylotu z Tatr nie ma żadnego dopływu. Uchodzi do niego co prawda kilka żlebów z grzbietu Grześkówki i południowo-wschodniego grzbietu Łysanek, ale ich dno jest suche. Zasilają go natomiast źródła wypływające w wapiennym lub aluwialnym dnie doliny oraz źródła na zboczach Samkowej Czuby zbudowanej z dolomitów i łupków. Przed wylotem z Doliny Strążyskiej koryto potoku rozszerza się do 10-12 m i występuje w nim silna erozja boczna. Na wysokości 897 m n.p.m. uchodzi do niego prawostronny Potok ku Dziurze, i od tego miejsca Strążyski Potok zmienia nazwę na Młyniska. Po wypłynięciu z masywu tatrzańskiego potok gubi ok. 20% swojej wody. Jest to cecha charakterystyczna dla obszarów krasowych i występuje w wielu innych potokach tatrzańskich.



Powierzchnia zlewni wynosi 12,836 km2, długość potoku 6,1 km, średni spadek 9,5%[2], średnioroczny przepływ wody ok. 150–200 l/s. Podobnie jak w wielu innych górskich potokach, w czasie gwałtownych opadów deszczu ilość płynącej nim wody gwałtownie wzrasta, a jej niszczycielska energia jest ogromna[3].



Strążyski Potok w dużym stopniu przyczynia się do atrakcyjności turystycznej Doliny Strążyskiej – jednej z najliczniej zwiedzanych dolin tatrzańskich. Istniejący na nim wodospad Siklawica podziwiany był już w początkach turystyki tatrzańskiej[4]. W korycie potoku ogromne głazy oszlifowane przez płynącą wodę i niesione przez nią kamienie, liczne bystrza, progi skalne i baniory.

Źródłó: