Stocznia i Fabryka Maszyn na Kapuściskach Małych powstała w 1887 r. W 1891 r. przejęło ją nowo powstałe Bydgoskie Towarzystwo Żeglugi Holowniczej, które było największym przedsiębiorstwem żeglugi śródlądowej w mieście, a od 1920 r. jednym z większych w Polsce[2]. Zakład położony był nad starorzeczem Brdy w pobliżu portu przeładunkowego na Brdzie i połączony był bocznicą kolejową z linią Bydgoszcz-Toruń oraz portem rzecznym.

Fabryka maszyn produkowała m.in. kotły parowe, żurawie, różnego rodzaju konstrukcje stalowe i łańcuchy holownicze oraz wyspecjalizowała się w produkcji urządzeń na wyposażenie gorzelni[5]. Natomiast w stoczni budowano parowce, berlinki oraz innego typu statki rzeczne, zarówno konstrukcji drewnianej, stalowej, jak i kombinowanej (dno drewniane, burty stalowe). Poza tym, dokonywano tu również remontów taboru pływającego[2]. W 1908 r. wybudowano dwuśrubowiec parowy „Słowacki”, który pływał po Kanale Bydgoskim i Górnonoteckim, a następnie pływał na Wiśle pod nazwą „Urszula"[6].

Po przejściu Bydgoszczy pod władze polską w 1920 r. stocznia nie zaprzestała produkcji, a nawet przewidywano konieczność zatrudnienia dodatkowych pracowników, z uwagi na odpływ robotników pochodzenia niemieckiego[2]. W latach 20. XX w. dokonywano napraw i przebudów jednostek Flotylli Wiślanej oraz napraw kotłów i maszyn na statkach Polskiej Żeglugi Państwowej. Przystąpiono też do budowy barek na potrzeby własne Lloyda Bydgoskiego. W 1929 r. w stoczni wykonano lodołamacz „Wrobna” i transportowiec „Gniew”, zaś zakład był wizytowany przez ministra robót publicznych Jędrzeja Moraczewskiego. W latach wielkiego kryzysu (1931-1933) dokonywano jedynie remontu taboru własnego oraz przebudów dwóch parostatków. Ożywienie produkcji nastąpiło po 1935 r. W latach 1936-1939 wykonano m.in. barki i łodzie motorowe dla Ministerstwa Komunikacji. Rozpoczęto również budowę statków nowego typu, o bardzo małym zanurzeniu (30 cm, dostosowanym do trudnych warunków nawigacyjnych na Wiśle), z silnikiem Hotchkissa. W stoczni Lloyda Bydgoskiego budowano również tzw. łodzie-tratwy. które zdobyły sobie sympatię bydgoszczan i odwiedzających miasto gości[2].

Podczas II wojny światowej zakład uległ dewastacji, ograbiono go z zapasów materiałowych oraz części niezbędnych do remontu taboru pływającego[7]. Straty zniwelowano już w 1945 r., a w październiku 1951 r. stocznię przejęło przedsiębiorstwo państwowe Żegluga Bydgoska – spadkobierca Lloyda Bydgoskiego. Stocznię i fabrykę maszyn przemianowano na Bazę Remontową Żeglugi Bydgoskiej. Oprócz bydgoskiej przedsiębiorstwo posiadało również bazy remontowe w Czarnkowie i Chełmnie[7]. Zadaniem Bazy Remontowej w Bydgoszczy było dokonywanie remontów bieżących, średnich i kapitalnych taboru pływającego oraz maszyn i urządzeń portowych. Z trzech baz remontowych Żeglugi Bydgoskiej najlepiej wyposażona i zmechanizowana była Baza w Bydgoszczy, gdyż można w niej było dokonywać remontów mechanicznych jak i kadłubowych[7]. W I półroczu 1982 r. w bazie wyremontowano: 121 holowników i pchaczy, 7 barek motorowych i kontenerów oraz 31 lokomotyw i żurawi[7].

Obecnie przedsiębiorstwo świadczy usługi naprawcze zarówno przedsiębiorstwu macierzystemu jak i innym instytucjom żeglugowym[8].

źródło: Wikipedia