Dom Ordynacji Mieroszewskich o cechach neorenesansowych, z 1864. Pałacyk Mieroszewskich został wzniesiony według projektu architekta Filipa Romana Pokutyńskiego dla hr. Jana Stanisława Mieroszewskiego. Jednopiętrowy budynek pałacu założony jest na planie wydłużonego prostokąta. Od strony dziedzińca wyraźnie występuje wysunięty ryzalit szybu kuchennej klatki schodowej. Wykonana w cegle fasada domu u swojej podstawy posiada cokół ułożony z płyt piaskowcowych i składa się z trzech podstawowych części: Pięcioosiowej części środkowej z balkonikiem na wysokości pierwszego piętra oraz dwóch płytkich, jednoosiowych ryzalitów. Na osi prawego ryzalitu umieszczona jest prostokątna brama wjazdowa. Dodatkowym elementem dekoracyjnym są zdobiące nadproża bramy i okien parteru kamienne kartusze herbowe z herbami Mieroszewskich i rodzin z nimi spokrewnionych. Ułożenie wszystkich pomieszczeń w amfiladzie powoduje, że kubatura budynku wykorzystana jest niezwykle funkcjonalnie. Na szczególną uwagę zasługuje dawny salon na parterze, będący największym pomieszczeniem pałacu. Jest on ozdobiony boazerią oraz dekoracją stiukową. W narożach plafonu umieszczone są kryształowe lustra ujęte w stiukowe ramy ornamentowane wolutami i stylizowanymi liśćmi oraz kwiatami. Na tyłach budowli znajduje się niewielki ogród. W swojej rezydencji Mieroszewski zgromadził bogaty i wartościowy księgozbiór, obszerne archiwum i cenną kolekcję dzieł sztuki. W latach 1939 – 1945 zniszczeniu uległ strop nad pomieszczeniami parteru oraz usunięto tarczę herbową Mieroszewskich, która znajdowała się na klatce schodowej między kondygnacjami. Po II wojnie światowej pałac został adaptowany dla potrzeb Okręgowego Urzędu Jakości i Miar w Krakowie[2]. Przebudowano wówczas obszerne wnętrza piętra na mniejsze i liczniejsze pokoje biurowe. Pomimo tych zmian, pałacyk Mieroszewskich jest ciągle wartościowym przykładem architektury rezydencjalnej w Krakowie drugiej połowy XIX wieku.