Mauzoleum Donnersmarcków - rodzinne mauzoleum z 1898 roku. Projektanci oraz wykonawcy nieznani. Budowla na planie krzyża greckiego. Nad wejściem znajduje się kartusz herbowy Donnersmarcków. Pochowany tu został hrabia Łazarz von Donnersmarck wraz z żoną Julia von Bohlen. Znajdują się tu także epitafia dla członków rodziny Donnesmarck, zmarłych po 1945r. poza granicami kraju.

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa, przy którym powołano do życia samodzielną parafię, powstał z inicjatywy Łazarza Henckel von Donnersmarck, który pokrył koszty budowy w 90%, resztę dołożyli parafianie. Projektantem świątyni był wiedeński architekt, Hugo Heer (wywodący się jednak z Bytomia). Zaprojektował budowlę orientowaną, w stylu neoromańskim, z odwołaniami do sztuki bizantyńskiej. Świątynię wymurowano z cegły, na planie centralnym: w kwadrat wpisano ośmiokąt, który zwieńczono również ośmiokątną kopułą. Od strony zachodniej - dwie niewysokie wieże postawiono po obu stronach wejścia głównego. Prezbiterium - krótkie, zamknięte trójbocznie, a wnętrze trójnawowe.

Po północnej stronie świątyni znajduje się neoromańskie, ceglane mauzoleum Donnersmarcków, wybudowane w 1889. Spoczął w nim m.in. fundator obiektu - Łazarz Henckel von Donnersmarck z żoną.

W pobliżu kościoła od 1899  funkcjonował się Dom opieki, prowadzony przez siostry boromeuszki, dawniejszy „Zakład św. Łazarza”. Siostry zajmowały się w nim sierotami po górnikach, którzy zginęli w kopalniach Donnersmarcków.

Na terenie przykościelnym wybudowano również plebanię.