Żuraw (dawniej niem. Krantor) – jedna z bram wodnych Gdańska oraz dawny portowy dźwig, usytuowany u wylotu ul. Szerokiej. Był pierwszą siedzibą, a obecnie jest jedną z filii Narodowego Muzeum Morskiego.

Brama wodna w tym miejscu istniała już w 1363 r., a z 1367 r. zachowała się łacińska wzmianka o dźwigu (caranum). W obecnym kształcie Żuraw zbudowano w latach 1442-1444. Służył przede wszystkim jako urządzenie portowe do załadunku towarów i balastu na statki oraz do stawiania ich masztów. Urządzenie było w stanie podnieść ciężar czterech ton na wysokość jedenastu metrów. Mechanizmem są dwa bębny o średnicy około sześciu metrów. Jako siłę napędową wykorzystywano ludzi stąpających wewnątrz tych bębnów.

Żuraw został całkowicie spalony w 1945 r. gdy miasto zdobyła Armia Czerwona. W miarę ocalały mury okalające drewnianą konstrukcję. Obiekt odbudowano dopiero w latach 1957-59, odtwarzając część drewnianą według stanu z pocz. XVII wieku; 1963-65 zrekonstruowano mechanizm dźwigowy. Od czasu odbudowy Żuraw służy celom muzealnym.